Karbies – Kaerebies – Karabies – Karrebies – Kabies


Karbies – Kaerebies – Karabies – Karrebies – Kabies is de naam voor een (van stroo) gevlochten handtasch met (twee) ooren, maar zonder overklep of sluiting. Deze kaerebiezen worden nog steeds gemaakt en verkocht in het Tapijtmuseum in Genemuiden. Als ik de karbies zie moet ik direct denken aan de keukenmat die vroeger bij mijn ouders op de vloer in de keuken lag. Elke week ging de mat naar buiten om over de waslijn gehangen te worden. De mattenklapper werd tevoorschijn gehaald en kloppen maar op die harde stugge mat. Alle broodkruimels en ander vuil moest eruit geklopt worden. Het huis moest schoon, schoner en nog schoner zijn, zoals dat hoorde. Als kind wilde ik best eens graag op mijn knieën zittende spelen op de mat, maar dat duurde nooit lang, want wat een pijn kreeg je aan je knieën. Maar wat nooit verdween was verstoppertje spelen. Aan het eind van de middag verstopte ik mezelf onder de keukentafel, zittende op de harde keukenmat, zodat mijn vader mij moest zoeken als hij thuiskwam van zijn werk. Mooie herinnering!

Vastelaovend 2017 – Groëten Optoch


Traditiegetrouw trok op carnavalsmaandag de grote optocht door de stad. Vanmiddag nam ik een kijkje voordat de regenbuien losbarstten. Kijk met me mee naar de creativiteit van de deelnemers.












Prins Lex, de enige echte Amsterdamse UIting! Lex Uiting, bekend van radio en televisie en woonachtig in Amsterdam, werd dit jaar prins carnaval van carnavalsvereniging Jocus. Ter gelegenheid van zijn prinsschap in zijn geboortestad schreef Lex ‘t liedje Nao’t Zuuje. Rob Hodselmans maakte daar deze videoclip bij.

Vervolg koninklijk borduurwerk

In dit bericht kun je lezen over mijn bezoek aan Paleis Soestdijk en Paleis Het Loo en wat mij opviel. Vervolgens stuurde ik een e-mail naar Paleis Het Loo met de vraag wie het borduurwerk heeft gemaakt. Het antwoord dat ik kreeg, staat in dit bericht te lezen. Toch was er nog onduidelijkheid voor mij, zodoende stuurde ik opnieuw een e-mail naar de heer Paul Rem waarop helaas geen antwoord meer kwam.

Digna had de expositie Anna Paulowna op Paleis Het Loo al bezocht, maar ging terug om de tafel met borduurwerk nog eens te bestuderen voor zover mogelijk. Zij maakte enkele foto’s die ze naar mij stuurde. Eén foto sprong er voor mij direct uit. Dat is namelijk de afbeelding die de onderkant van de tafel laat zien.


Je ziet hoe de boel eenvoudig los te schroeven is, zodat je dan waarschijnlijk gemakkelijk het borduurwerk eruit kunt halen voor nadere bestudering. Digna vertelt verder: ‘Wat mij ook opviel is dat het inderdaad petit point is, maar dat het stramien redelijk grof is in verhouding met het gebruikte garen en de strakheid van de steken, en daardoor lijkt het op sommige plaatsen alsof het geweven is in plaats van geborduurd. Maar dat heeft ook te maken met het borduurwerk zelf: de zichtbare steekjes lopen niet allemaal parallel, maar soms in half tegendraadse richting.’


Op de onderkant van de tafel zag ik direct het monogram van Anna Paulowna. Het bewijs dat de tafel van haar is geweest. Maar is deze tafel nu speciaal gemaakt voor het borduurwerk? Zo ja, dan komt de datering van de tafel niet overeen met het borduurwerk waar wollen garens voor is gebruikt.


Het monogram van Anna Paulowna zoals dat dit vinden is op de site van Wikipedia.

Digna ging wederom terug naar Paleis Het Loo, deze keer om de heer Paul Rem te spreken. Hij kon niet meer vertellen over de tafel en het borduurwerk dan te lezen staat in zijn antwoord. Einde verhaal. Of toch niet? De expositie op Paleis Het Loo is voorbij en de tafel met het borduurwerk is terug naar Paleis Soestdijk. Is daar een conservator en zou die bereid zijn om het borduurwerk uit het tafelblad te halen voor nadere bestudering?

Boekpresentatie ‘Het suikervogeltje’


Gisteren vond in het Zuid-Afrikahuis in Amsterdam de boekpresentatie plaats van Het suikervogeltje – Hoe de VOC weesmeisjes als toekomstige bruiden naar de Kaap liet uitvliegen. De auteur Pauline Vijverberg overhandigde het eerste exemplaar aan Martine Gosselink, hoofd van de afdeling geschiedenis van het Rijksmuseum. In het Rijksmuseum begon op 17 februari de tentoonstelling Goede Hoop – Zuid-Afrika-Nederland vanaf 1600.


Pauline hield een mooie inleiding die je hier kunt zien en horen.


Het eerste exemplaar overhandigde Pauline aan Martine Gosselink.


Pauline signeert haar eerste boek Alexine voor mij.


Uiteraard signeert Pauline ook haar nieuwe boek Het suikervogeltje! Ik ben heel benieuwd naar het verhaal.

Het was bijzonder om bij deze boekpresentatie aanwezig te zijn. Pauline geeft verder op zondag 26 februari een lezing in het Westfries Museum in Hoorn en op 3 maart is Pauline bij boekhandel Couvée-Benoordenhaeghe in Den Haag.

Tweemaal Amsterdam


Gelukkig had ik afgelopen zondag niet het idee om naar het Van Gogh Museum te gaan. Mijn plan was het Stedelijk Museum te bezoeken voor de expositie Ed van der Elsken – De verliefde camera waar het overigens ook niet bepaald rustig was. Overigens is dit niet de mooiste fototentoonstelling die ik heb gezien. De expositie over Peter Lindbergh in de Kunsthal in Rotterdam maakte veel meer indruk op mij. Overigens is Peter Lindbergh ook nog eens een ontzettend vriendelijke man. Misschien moet ik er nog eens een logje over maken want ik heb diverse foto’s gemaakt van deze tentoonstelling én de boekpresentatie.

Afgelopen zondag was ik dus in Amsterdam en vandaag weer. De reden? Meer hierover in een volgend berichtje!

Eigentijds stopwerk van Evelien Verkerk


Evelien Verkerk is naast expert op breigebied ook specialist in maas- en stoptechnieken. Voor mij repareerde ze een shawl met fraaie stopjes. Evelien deelt graag haar kennis met belangstellenden. Binnenkort geeft ze twee workshops: op zondagmiddag 5 maart geeft Evelien de workshop ‘Eigentijds stopwerk’ bij Dol-op-Wol in Deventer en op donderdagavond 9 maart volgt Visible mending bij Recht & Averecht in Arnhem. Beide workshops gaan over stoppen op breiwerk.