The Favourite


The Favourite ging op 30 augustus 2018 in première op het filmfestival van Venetië. Regisseur Yorgos Lanthimos werd op het festival bekroond met de juryprijs en Olivia Colman werd uitgeroepen tot beste actrice. Op 7 januari ontving Olivia Goldman een Golden Globe voor haar rol als koningin Anne. De film vertelt het verhaal van koningin Anne (1665-1714) en twee hofdames van haar die beiden de lieveling van de koningin willen zijn. Boeiende dialogen en prachtige beelden is het resultaat. The Favourite zou nu al één van de beste films van 2019 zijn… .

‘Ik wist helemaal niets over haar (koningin Anne)’, zegt Olivia Colman een dag na de première van The Favourite op het filmfestival van Venetië. ‘Op school, tijdens geschiedenislessen, is zij nooit behandeld. Of ik zat niet op te letten, dat kan ook. Maar toen ik mij voor mijn rol in haar verdiepte kreeg ik een beeld van haar tragiek. Al die miskramen. Zij verloor tijdens haar leven zeventien kinderen! Kun je dat voorstellen? Haar zwakke gezondheid was een hels juk dat zij moest dragen en dan was ze ook nog de spil in diverse machtsspelletjes.’

De trialer van The Favourite kun je hier bekijken.

Olivia Colman is nu bezig met het vervolg op de Netflix-serie The Crown, waarin zij de oudere koningin Elizabeth II speelt.

EVA BESNYÖ (1910–2003). PHOTOGRAPHIN Budapest, Berlin, Amsterdam


Als je Eva Besnyö hebt geadopteerd voor de uitgave ‘1001 vrouwen in de 20ste eeuw’ en er blijkt een expositie van haar te zijn dan laat je deze kans niet voorbijgaan. Zo ging ik op 10 oktober 2018 naar Keulen om in het Käthe Kollwitz Museum Köln de tentoonstelling EVA BESNYÖ (1910–2003). PHOTOGRAPHIN Budapest, Berlin, Amsterdam te gaan bekijken. Prachtige foto’s waren er te zien van de fotografe. De publicaties en de ruim 100 foto’s gaven een goed overzicht van haar werk!



Leuk dat jonge mensen belangstelling hebben voor Eva Besnyö.


Budapest mei 1930 – foto Eva Besnyö.


Perskaart Eva Besnyö 1931.


Borgerstraat Amsterdam 1960 – foto Eva Besnyö.


Zeeland 1953 – foto Eva Besnyö.

De beroemdste foto van Eva Besnyö is toch wel de zigeunerjongen die ik al liet zien in 2005 en wel in dit bericht. Hier plaatste ik twee foto’s van Eva Besnyö die zij maakte in Westkapelle in Zeeland. Haar biografie kun je hier en hier lezen. In 2003 maakte Leo Erken een documentaire over Eva Besnyö die je hier kunt bekijken.

Pakje Kunst


Uit nieuwsgierigheid trok ik een Pakje Kunst uit een oude sigarettenautomaat. Het idee alleen al is enig en het is leuk om je te laten verrassen. Al eerder trok ik uit een No Smoking Machine een miniboekje met gedichten dat verpakt zat in een leeg sigarettendoosje.


Pakje Kunst is een initiatief waarbij lokale kunstenaars op een laagdrempelige manier onder de aandacht gebracht worden in de eigen regio. Wat zit er nu in mijn Pakje Kunst


In mijn Pakje Kunst zit een mini schilderijtje van 9 x 6 cm van Angelique Desiree. ‘Samen met Lou, het markante poppetje met het vierkante hoofdje, ben ik op een missie; Via mijn illustraties en producten licht in de wereld én op bepaalde thema’s te laten schijnen. Om zo te verlichten, te verzachten en te versterken’, schrijft Angelique Desiree op haar website. Mooi!

Spitzen


MaaikeW: ‘Spitzen werden ontworpen in de 19e eeuw en lang bijna alleen verkrijgbaar in roze. Een jaar geleden werden donkere spitzen ontworpen door een Amerikaanse fabrikant. Hierna volgde een grote fabrikant van dansschoenen in Groot-Brittannië, Freed of London, zowel bruine als bronzen spitzen zijn nu verkrijgbaar. Het ontwerpen van de spitzen is in samenwerking met dansers van Ballet Black gedaan, dit dansgezelschap heeft Afrikaanse en Aziatische wortels. Tot nu toe werden roze spitzen bruin gekleurd met foundation of werd een roze panty gedragen om het contrast met de eigen huidskleur te verkleinen.’

Schoenen van de Singh


Licia Huizer: ‘We kregen deze schoenen in Dubai toen we buitenaf in de woestijn woonden. Er was een speciaal dorp gemaakt voor de mensen uit Engeland en Nederland die er werkten aan de nieuwe haven. Er waren honderden Indiërs en Pakistani in een speciaal kamp naast ons dorp, die er waren komen werken om de kost voor thuis te verdienen. In Bombay bijvoorbeeld kwamen ze niet aan de bak. De voorman en zijn vriend kwamen zodoende wel eens bij ons over de vloer, ze kookten en wilden weer vertrekken maar we stonden er op dat ze mee bleven eten. Zodoende hebben we heel wat meegemaakt en gehoord over hun leven. We zijn ook nog in Sri lanka geweest – de kinderen gingen ook mee. Dit is wel 35 jaar geleden. Als je ‘s avonds in de schemering in de soek liep had je zo het idee dat je Abraham tegen zou komen… en dan al die luchtjes van de kruiden uit de winkeltjes en de goudsoek met honderden kleine winkeltjes waar de vrouwen elke week een sieraad kochten. Toentertijd was Dubai nog een vergeten gebied. Onze kinderen zaten op de lagere school die half Engels half Nederlands was. Mijn man Sjaak was eerst alleen, de kerels woonden toen in portacabins aan het strand, waar nu het hotel in de vorm van een zeilschip staat, maar toen hij een huis in Jebal Ali kon krijgen en de meeste Friezen en Zeeuwen hun gezin over lieten komen, belde hij of ik ook maar wilde komen. Gelijk ja of nee zeggen want anders was de kans op dat huis weg. Het werd dus JA, waar ik nooit spijt van heb gehad.
De schoenen werden door de Singh alleen maar bij bijzondere gelegenheden gedragen want op het werk waren het allemaal sportschoenen. Het viel ons ook op in Sri Lanka waar toen voor het eerst de televisie in opkomst was, dat de mannen de traditionele klederdracht afdeden en nylon overhemden en terlenka broeken aandeden – en maar zweten. We hebben een heel goede en leuke tijd gehad. Ook hebben we met onze Engelse buren een keer de kerstdagen door gebracht in Oman, dwars de woestijn gereden. Maar toen de kinderen naar de middelbare school gingen zijn we terug naar huis gegaan en dachten als ze later de deur uit zijn gaan we samen wel weer… maar doordat mijn man Sjaak problemen met zijn ogen kreeg, is het daar niet meer van gekomen. Hij is nog wel even alleen naar Nigeria geweest om voor iemand die ziek was in te vallen.’

Ik, Maria van Gelre


IneM: ‘Aan het einde van het jaar de losse eindjes nog even wegwerken. De kaart voor jou, goed bewaard in het boek… vergeten! Ik bezocht de tentoonstelling op 25 november, net na de wisseling van de bladen. De eerste 20 dus niet in het “echt” gezien maar alleen afbeeldingen op de wand in de laatste zaal. Maar ook de 2e serie is schitterend! Zulke mooie details – op de millimeter!! Net als de tekening in deze roze jurk van Radegundis.’

Wil je de bijzondere tentoonstelling Ik, Maria van Gelre in Museum Het Valkhof nog zien, wees dan snel want het kan alleen dit weekend nog.