Max Liebermann en de burgerweesmeisjes van Amsterdam


In 1876 diende de Duitse schilder Max Liebermann (1847-1935) een verzoek in bij de regenten van het Burgerweeshuis in Amsterdam om een schets te mogen maken. De regenten gaven gehoor aan dit verzoek, wat voor die tijd uitzonderlijk was. Men mag dan aannemen dat Liebermann de eerste is geweest, die toestemming kreeg de weesmeisjes in hun dagelijks leven te schilderen.


Max Liebermann, Naailes in het Amsterdamse Weeshuis, 1877.


Max Liebermann, Binnenhof van het Amsterdamse Weeshuis, 1877.

Op 27 juli 1876 ontvingen de Amsterdamse weesmeisjes een traktatie van bessen met suiker. De gulle gever bleek Liebermann, die hen eerder die zomer had geschilderd. Als dank doneerde hij tien guldens aan het bestuur ‘om aan de meisjes daarvoor eene versnapering te verstrekken’.

Aanvankelijk werd Liebermann nog de toegang tot het weeshuis geweigerd. Uiteindelijk gaf de directeur van het weeshuis, dhr. Backer, Liebermann alsnog toestemming om in het weeshuis te schilderen. Als dank kreeg Backer één van de olieverfschetsen. Later vroeg Liebermann deze heer Backer ‘om tegen rembours te mogen hebben een Costuum voor een Meisje van 16 Jaren’. Dankzij dit uniform kon hij jaren later zijn beroemde schilderij Pauze in het Amsterdamse Weeshuis voltooien.


Max Liebermann, Pauze in het Amsterdamse Weeshuis, 1881-1882.

Het schilderij Pauze in het Amsterdamse Weeshuis van Liebermann vormt een hoogtepunt in zijn oeuvre. De fijnzinnig geschilderde details komen samen met een nieuwe fascinatie voor de weergave van licht. Vanaf dat moment staat Liebermann bekend om zijn ‘lichtvlekken’.


Max Liebermann, Binnenhof van het Amsterdamse Weeshuis, 1876.


Op de grote afbeelding op de muur zien we weesmeisjes met suppoosten op de meisjesbinnenplaats. Deze afbeelding staat in het groot in kleur afgebeeld in mijn boek Merk- en stoplappen uit het Burgerweeshuis Amsterdam.


Weesmeisjeskostuum, circa 1900.

De expositie Max Liebermann – een zomers impressionist is tot en met 24 juni 2018 te zien in het Gemeentemuseum Den Haag. Een aanrader!


Mijn boek Merk- en stoplappen uit het Burgerweeshuis Amsterdam sluit mooi aan op de expositie Max Liebermann – een zomers impressionist en is nu ook te koop in de museumshop van het Gemeentemuseum Den Haag.

Wederom nieuw werk van Karin van der Linden

Het werk van Karin van der Linden kon je al eerder bewonderen op dit blog: en wel hier, hier en hier. Vandaag laat ik nieuw werk van haar zien.



Een jaar geleden werd de expositie Remember me geopend in Horst. Geert van den Munckhof heeft destijds een zelfgeschreven gedicht voorgedragen. Dit gedicht heeft Karin in bovenstaand werk Sfeerbeeld verwerkt. Over het resultaat reageert Geert van den Munckhof op zijn blog en Radio Reindonk.



Niet alleen het gedicht van Geert heeft Karin gebruikt voor nieuw werk, ook het prachtige gedicht Besluit van Alexis de Roode.


Rembrandt in het Rijksmuseum


Zondag ging ik met het Boekenweekgeschenk op pad, mijn bestemming was het Rijksmuseum voor de expositie High Society en Ed van der Elsken door de ogen van Jan de Bont. In 1956 maakte Ed van der Elsken foto’s van bezoekers van de Rembrandt-tentoonstelling in het Rijksmuseum. Ook ik maakte foto’s van bezoekers bij de Rembrandt-tentoonstelling; De Nachtwacht en Marten en Oopjen.



Tegenwoordig maken we overal een selfie.

Maak een Wensvlag


Wensvlaggetjes zijn razend populair, je ziet ze tegenwoordig overal. Maar waar staan de vlaggetjes nou eigenlijk voor en hoe maak je ze?

Tibetaanse wensvlaggetjes zijn gemaakt van stof en zijn bedrukt met wensen. Ze worden opgehangen in slingers op bergpassen, tempels en rotspunten in de Himalaya. De vlaggen hangen zo hoog zodat de wind de wensen over vrede en wijsheid mee kan nemen.

Wensvlaggetjes komen alleen voor in het Tibetaans boeddhisme. De wensvlaggetjes die je kunt maken in het Wereldmuseum in Rotterdam zijn geïnspireerd op de Lung Ta, Tibetaans voor Windpaard. Naast de Lung Ta en gebedsteksten zie je ook veel wensvlaggetjes met wenssymbolen. In deze activiteit ga je aan de slag met de acht symbolen, namelijk: de parasol, de schelp, de vaas, het vaandel, de vissen, de knoop, de lotus en het wiel.

Wanneer: 25 maart, 1 en 2 april 2018
Tijd: 12:00 – 16:00 uur, vrije inloop
Kosten: Gratis, exclusief museumentree (7€). Gratis entree op vertoon van Museumkaart of Rotterdampas.

Hubert de Givenchy: 20 februari 1927 – 10 maart 2018

Modeontwerper Hubert de Givenchy is zaterdag op 91-jarige overleden. Dat heeft zijn partner Philippe Venet vandaag laten weten in een verklaring aan Franse media. De Givenchy is in zijn slaap overleden.


Hubert de Givenchy vertrok op 17-jarige leeftijd naar Parijs om daar te gaan werken voor bekende couturiers zoals Jacques Fath, Robert Piguet, Lucien Lelong en Elsa Schiaparelli. In 1952 opende De Givenchy zijn eigen modehuis en presenteerde hij op 2 februari zijn eerste couturecollectie. In deze show introduceerde hij de séparables, lichte rokjes en blouses met pofmouwtjes, gemaakt van ruw katoen. Hiermee legde hij de grondslagen voor de stijl die nu bekend is als casual chic. Twee jaar later presenteerde hij zijn eerste prêt-à-porter collectie, Givenchy Université. Givenchy’s stijl is luxueus, met veel aandacht voor de lijnen. Hij gebruikte zelden prints, maar vooral grote effen vlakken in de kleuren zoals rood en zwart. Vanaf 1953 werd Audrey Hepburn zijn muze. Zij droeg zijn creaties, zowel in het dagelijks leven als in haar films; bijvoorbeeld Breakfast at Tiffany’s. In november 2016 wijdde het Gemeentemuseum in Den Haag een expositie aan de band tussen De Givenchy en Audrey Hepburn. Foto’s van de tentoonstelling Hubert de Givenchy – To Audrey with Love kun je hier en hier zien.

Foto: EPA