Ine Keitz – kleding & accessoires


Deze schitterende textielkaart van Ine Keitz viel op mijn deurmat! Ine Keitz maakt kleurrijke kleding en accessoires. Door het gebruik van tweedehands materiaal is elk kledingstuk uniek. Ine laat zich inspireren door historische kostuumsilhouetten en details uit de Nederlandse klederdrachten. Handwerk in de vorm van kralenwerk, borduursels en passementen geven haar creaties een nostalgisch karakter. Meer informatie over Ine Keitz is te vinden op haar website.

The American Dream II

Zoals ik gisteren al schreef is in het Drents Museum tot en met 27 mei 2018 de tentoonstelling The American Dream te zien. Vandaag laat ik nog twee foto’s zien van kunstwerken die te bewonderen zijn op de expositie.


Stone Roberts (1951), The Lake in Central Park: A Late Afternoon in Early June, 2017. Olieverf op doek, From the Louis-Dreyfus Family Collection, Courtesy of the William Louis-Dreyfus Foundation.

Stone Roberts struint samen met verzamelaar William Louis-Dreyfus de stad New York af op zoek naar de juiste locatie voor een nieuw schilderij: ‘Central Park was a subject that kept recurring – and over the months I explored several sites before I happened upon this rock face hidden in the park’s Ramble. It is a place where people come to sit, picnic, relax and even fish. It’s a fascinating and amusing sight to see all the boaters ply their skills (or, more typically, their lack of them) on the shallow waters of the Lake. Each boat is occupied by unique examples of the people who live in the city and those who visit. I felt that this was a place to contemplate the city at its leisure – so different from most urban places there where life is lived at a frenetic pace.’ Slechts enkele maanden voor de opening van deze tentoonstelling left Stone Roberts de laatste hand aan dit meesterwerk waar hij vier jaar aan heeft gewerkt.


John Ahearn (1951), Veronica and her mother, 1988. Olieverf op polyester en hout, Museum Voorlinden, Wassenaar.

Bewoners van de arme wijk The Bronx in New York staan in de jaren tachtig model voor John Ahearn. Hij wil aandacht vragen voor hun situatie. In dit beeld zijn het Afro-Amerikaanse meisje Veronica en haar moeder vereeuwigd. Dat zij een sterke band hebben is duidelijk door hun innige omhelzing. De kunstenaar maakt eerst een gipsen mal, waarvan hij een polyester afgietsel maakt. Zijn beelden beschildert hij vervolgens heel natuurgetrouw waardoor de personen net echt lijken. Het gieten gebeurt vaak op straat, onder grote aandacht van de buurtbewoners.

Bron tekst kunstwerken: Drents Museum

The American Dream I

Het was vandaag de eerste dag van de winter 2017. Het voelde echter niet bepaald winters aan met de temperatuur van negen graden. Een prima dag om op pad te gaan. Het werd een bezoek aan het Drents Museum waar tot en met 27 mei 2018 de tentoonstelling The American Dream is te zien.


Assen: City of Dreams.


De Amerikaanse vlag kom je veelvuldig tegen in het centrum van Assen.


Edward Hopper (1882-1967), New York Restaurant, circa 1922. Olieverf op doek, Collection of the Muskegon Museum of Art, Hackley Picture Fund Purchase.

Edward Hoppers schilderij van een restaurant in New York ademt de dynamiek van de stad. Gasten komen en gaan, een jong stel heeft een tafeltje bemachtigd en de serveerster is druk bezig om iedereen te bedienen. Toch gaat je aandacht uit naar de man en vrouw aan tafel. Hoewel je haar alleen van achteren kunt zien, krijg je het gevoel dat de vrouw met rode hoed in gedachten verzonken is. Dit vroege werk geeft al een glimp van waar Hopper een meester in zal worden: subtiele observaties van het Amerikaanse leven, doordrenkt met een gevoel van eenzaamheid en melancholie. Hopper schrijft er zelf over: ‘The idea was to attempt to make visual the crowded glamour of a New York restaurant during the noon hour. I am hoping that ideas less easy to define have, perhaps, crept in also.’


Edward Hopper (1882-1967), Morning Sun, 1952. Olieverf op doek, Columbus Museum of Art, Ohio: Museum Purchase, Howald Fund.

In de ochtendzon kijkt de vrouw vanuit haar bed naar de stad. Ze is in gedachten verzonken. Het model is Hoppers echtgenote Josephine. Na twintig jaar huwelijk eist ze van hem dat hij alleen haar nog als model gebruikt. Het is niet te zien dat zij op dat moment al 68 jaar is. Het is ook niet de bedoeling van Hopper om een portret van zijn vrouw te maken. Het gaat hem om een universele vrouw. Ondanks de intieme setting leren we de vrouw niet kennen. Waar ze naar kijkt of waar ze aan denkt weten we niet. Morning Sun is een van Hoppers beroemdste schilderijen, dat mensen over de hele wereld fascineert. De schilder is er zelf heel nuchter onder: ‘Perhaps I am not very human. My concern was to paint sunlight on the wall of a house.’


Fairfield Porter (1907-1975), October Interior, 1963. Olieverf op doek, Crystal Bridges Museum of American Art, Bentoville, Arkansas.

Fairfield Porter kiest het rustige leventje van de well-to-do in hun zonovergoten buitenhuizen als onderwerp van zijn schilderijen. Het gezin Porter staat vaak model. October Interior is geschilderd in Porters huis in Southampton, Long Island. We zien zijn oudste dochter Kate zitten. Zij kijkt naar haar schilderende vader. Buiten is zijn andere dochter Liz te zien op de schommel. In het werk van Porter is, in tegenstelling tot fotorealistische schilderijen, altijd een penseelstreek te zien. Hij heeft veel aandacht voor vorm en kleur.


Andy Warhol (1928-1987), Brillo Soap Pas Box, 1964. Synthetische polymeerverf op hout, Hall Collection, Courtesy Hall Art Foundation.

Met zijn Brillo Box maakt Andy Warhol een replica op ware grootte van een ultiem symbool van de consumptiemaatschappij: een familiepak soap pads (sponsjes van staalwol geïmpregneerd met zeep). De verpakking is kleurrijk en voorzien van de slogan ‘Shines Aluminium Fast’. Dit soort ‘platte’ consumptiegoederen behoort tot de beeldcultuur van iedere Amerikaan. Warhol is één van de eerste kunstenaars die de nieuwe wereld begrijpt. In zijn atelier, dat hij toepasselijk ‘The Factory’ noemt, doopt hij talloze goederen om tot kunst: van Campbells tomatensoep tot Coca-Cola flesjes en Brillo Boxes. Dergelijke werken worden iconen van de Amerikaanse fifties and sixties.

De Brillo trouwjurk kun je in dit bericht zien.

Bron tekst van de schilderijen: Drents Museum

Eddo Hartmann / Setting the Stage: Pyongyang, North Korea


Three Revolutions Rocket, Pyongyang, North Korea, 2017 © Eddo Hartmann.

Tot en met 4 maart 2018 is in Huis Marseille de expositie Eddo Hartmann / Setting the Stage: Pyongyang, North Korea te zien. Een interessante fototentoonstelling over één van de meest gesloten landen ter wereld. Fotograaf Eddo Hartmann reisde vier keer naar de hoofdstad Pyongyang van Noord-Korea. Hartmann hoopte aan de hand van de architectuur een verhaal te vertellen. Op eigen houtje fotograferen kun je vergeten in Noord-Korea. De fotograaf werkte altijd onder begeleiding van gidsen, die bepaalden wanneer en waar hij mocht fotograferen en vanuit welk standpunt. De foto’s zijn verstilde beelden die je ook terugziet in de film die hij maakte. Op verschillende momenten van de dag filmde Hartmann de stad Pyongyang. Het enige wat je hoort zijn de partijpropaganda die overal door de luidsprekers klinken.

Niet alleen Eddo Hartmann verbleef in Noord-Korea, maar ook Magnum-fotograaf Carl De Keyzer. Hij kreeg dit jaar toegang tot alle 250 locaties die het regime in Pyongyang formeel toegankelijk maakt voor buitenlanders. Het leverde bijzondere beelden op in de 40 dagen dat hij er mocht verblijven. Een selectie hiervan is in 2018 te zien in Museum Helmond.

De dame op de foto draagt de traditionele Koreaanse kleding: de hanbok. De Noord-Koreaanse benaming is Joseon Ot. Ik schreef al eerder over deze kleding, namelijk in dit bericht en dit bericht.