Het mantelpakje van Jackie Kennedy

Onlangs zag ik de film Jackie die lovende kritieken kreeg en met vijf sterren werd beloond. Mijns inziens een te hoge waardering. De film vertelt het verhaal van de moord op John F. Kennedy en de vier dagen van nationale rouw door de ogen van Jackie Kennedy (Natalie Portman). Een periode waarin de hele wereld zijn blik richt op de beroemde weduwe. De film toont een vrouw in rouw, die een geschokte natie probeert gerust te stellen en mede hierdoor het beeld van haar echtgenoot voor de eeuwigheid bepaalt.


Op 22 november 1963 werd John F. Kennedy doodgeschoten toen hij samen met zijn vrouw Jackie in een open limousine over Dealey Plaza gereden werd. Jackie droeg een roze bouclé-wollen mantelpak. En ook al draagt het de signatuur van Chanel, het label was van het New Yorkse atelier Chez Ninon. De twee dames maakten precies wat Jackie Kennedy zocht: op maat gemaakte kopieën van het beste wat Parijs te bieden had. Het roze mantelpakje en het bijpassende hoedje is door hen in 1961 gemaakt op aanwijzing van en in samenwerking met het modehuis Chanel. Ook de stof, de vergulde knopen en de marineblauwe voering en garnering voor het mantelpak kwamen uit Parijs. Jackie had het mantelpak vóór 22 november 1963 zes keer eerder in het openbaar gedragen. Op verzoek van haar man droeg ze het pakje ook op de dag in Dallas. Het stond haar ‘smashing’, vond hij. Na de moord op haar man weigerde Jackie zich om te kleden: ‘Oh no, I want them to see what they’ve done to Jack.’ Het roze mantelpakje is nooit gereinigd. Het is opgeslagen in een geklimatiseerde ruimte in de National Archives in Maryland, samen met de blouse, de bebloede kousen en de schoenen. Dochter Caroline Kennedy schonk alles in 2003, met de voorwaarde dat de outfit pas honderd jaar later, in 2103, bekeken mag worden. De handschoenen en het hoedje ontbreken. Niemand weet waar dit is.

Bron: NRC

Haute couture

Merel van Ommen: ‘Al jaren verzamel ik haute couture uit lang vervolgen tijden. In mijn zorgvuldig opgebouwde collectie zit onder andere een asymmetrische jurk met ananasprint van couturier Frank Govers en een suède jumpsuit van de ontwerper Louis Feraud. Gelegenheden om met deze kledingstukken te flaneren zijn schaars en mijn kastruimte is beperkt, dus zet ik af en toe iets op Marktplaats. Kopers zijn doorgaans eigenaars van exclusieve vintageboetieks of dames met een neus voor kwaliteit. De japon van het Franse modehuis Lanvin – okergeel zijde, ruches en pailletten – was binnen een mum van tijd verkocht. “Fijn dat je snel kon afspreken”, brult de gelukkige koper uit het autoraampje voordat ze met piepende banden mijn straat verlaat. “Precies op tijd voor Vastelaovend!”‘

Bron: ik@nrc.nl

KunstStof 2017

Het Stadsmuseum Woerden presenteert tijdens KunstStof 2017 het nieuwste werk van de Nederlandse kunstenaars Mae Engelgeer, Christie van der Haak, Margriet Luyten, Tanja Smeets en Sara Vrugt. De kunstenaars kregen de vrijheid om ieder een tentoonstellingszaal in te richten naar hun eigen idee. De werken zijn nog te zien tot en met 28 mei 2017. Gisteren nam ik samen met Tineke een kijkje.


Het werk Collateralen van Sara Vrugt verbeeldt slachtoffers van huiselijk geweld en de daardoor volgens economen misgelopen bijdrage aan het bruto nationaal product. Dit financiële perspectief op de waarde van een leven verwondert Sara en vormde aanleiding tot de serie.




Margriet Luyten maakt wandtapijten van landschappen gebaseerd op digitale foto’s. Ze laat zich inspireren door de landschappen die ze tijdens haar reizen tegenkomt en dichtbundels die ze ter plaatse leest. Door dichtregels op de wandkleden te borduren, geeft ze de natuur een context en een verhaal. In het TextielLab in Tilburg experimenteert ze met het omzetten van haar foto’s in weefsels waarbij ze gebruik maakt van nieuwe jacquardtechnieken. Het levert wandkleden op waarin traditie en innovatie op een prachtige manier samengaan.


Between eternity and time.


Christie van der Haak ontwierp de stof Morgenster speciaal voor het Stadsmuseum Woerden en liet deze weven in Duitsland. Het textiel werd verwerkt tot de muurpanelen, vloerbedekking, meubelstoffering en gordijnen. De ontwerpen zijn vaak geïnspireerd op sprookjes of het dierenrijk. Ook laat ze zich beïnvloeden door de stijl van de jaren 20-30 uit de vorige eeuw en het ambachtelijke van de arts-and-craftsbeweging van de 19e eeuw. Tenslotte is symmetrie voor Christie erg belangrijk. Een patroon moet oneindig kunnen doorgaan; ook buiten het kader van de lap stof.

Kantcollectie van Museum Boijmans Van Beuningen


Niet veel mensen weten dat Museum Boijmans Van Beuningen een grote collectie historisch kant bezit. De 2615 stukken, waaronder ook bijzondere kanten waaiers, hebben de afgelopen jaren een verborgen bestaan geleid. Dat is onterecht.

Op dit moment worden alle stukken kant opnieuw bekeken. Dit moet duidelijkheid verschaffen over de rol die deze deelcollectie in de toekomst in het museum kan spelen. Dit proces is live te volgen in een museumzaal tot en met 11 juni 2017.


De informatie over de stukken kant wordt gecontroleerd en aangevuld. Klopt de datering, het materiaal, de herkomst, het formaat? De meeste stukken zijn meer dan een halve eeuw geleden verzameld en beslist niet volgens de huidige standaard geïnventariseerd. Vervolgens wordt het object in Collectie Boijmans Online opgenomen zodat het digitaal toegankelijk is voor het publiek.


De basis van de kantcollectie in Museum Boijmans Van Beuningen is gelegd door havenbaron Willem Hugo de Monchy. Deze Rotterdamse verzamelaar schenkt vanaf de jaren 50 uit de vorige eeuw zijn collectie in delen aan het museum. Het Kantsalet en vele particulieren hebben daar vervolgens door schenkingen bijzondere stukken aan toegevoegd.


Een laatste stap is het beoordelen van de stukken. Hebben ze voldoende kwaliteit, is er genoeg afwisseling, heeft een ander Nederlands museum hetzelfde stuk wellicht in een veel betere staat? Wanneer men er van overtuigd is dat er stukken kant in de collectie zijn die niet aan de voorwaarden voldoen, kan men besluiten ze te ontzamelen. Dit is geen eenvoudig proces; het museum houdt zich hierbij aan strikte landelijke richtlijnen. Men bekijkt of er andere musea zijn, eerst in Rotterdam, en vervolgens in de rest van Nederland, die de stukken wel willen hebben. Pas als men het hele protocol heeft doorlopen, kan men de stukken verkopen of weggeven.

Expositie Steekspel in Museum De Koperen Knop


Steekspel is de titel van de voorjaarsexpositie over innovatief borduren die Museum De Koperen Knop organiseert. Tien weken lang staat de expositieruimte van het museum in het teken van vernieuwd borduren. De tentoonstellingsruimte zal dan geheel gevuld zijn met de inzendingen van deelnemers aan de wedstrijd vernieuwd borduren. Vanmiddag werd de expositie geopend door Cherilyn Martin.

Door middel van enkele foto’s geef ik je een indruk van deze bijzondere expositie die absoluut een bezoek waard is.


Klapstoel met geborduurde zitting, Corine Post.


Een werk van de drieluik ‘Evolutie of Revolutie’ van Majo van der Woude.


Lace Garden, Sybrecht Bosker.


Een werk van de drieluik ‘DMC Meisjes’ van Greet van Duijn.


Rijtjeshuis, Boudien Gillissen-Bloemhof.


Een werk van de drieluik ‘Identity’ van Annelies Jaminon.


Kruisbestuiving – digitale print en kruissteken met katoenen garens op papier, Attje Oosterhuis.


Een werk van de drieluik ‘Give & Take Away’ van Walter Leendertse.


Vrouw met hond, Cora de Kok.

Steekspel in Museum De Koperen Knop is te zien tot en met 10 juni 2017. Er is een diversiteit van kunstwerken op borduurgebied te zien. De moeite waard!

Vicuña


Gisteren had ik een ontmoeting met de vicuña in Artis. Trots werd de mooie vacht geshowd om mij duidelijk te maken dat de wol van hen de duurste wol ter wereld is. Het is zeer fijne wol en maar eens per drie jaar worden wilde vicuña’s gevangen en geschoren.


In het Andesgebergte in Zuid-Amerika leven vicuña’s op grote hoogte. Hun dikke zachte vacht beschermt ze uitstekend tegen de extreme weersomstandigheden. Gedurende de koude nachten houden de dunne laagjes fijne wol hun lichaamswarmte vast, terwijl overdag de wol juist de hitte van buitenaf tegenhoudt.

De Inca’s wisten het al: de wol van de vicuña is fijn en kostbaar. Daarom dreven zij de dieren bijeen en schoren ze. Ook na de Incatijd bleef de wol geliefd, met jacht tot gevolg. Dat liep zodanig uit de hand dat de vicuña bedreigd werd. Nu is de oude traditie van vangen en scheren weer in ere hersteld en neemt het aantal vicuña’s sterk toe.