Het suikervogeltje – Pauline Vijverberg


In 1681 kwamen de zusjes Ariaan en Willemijn, elf en negen jaar oud, in het Burgerweeshuis van Rotterdam nadat hun moeder overleed tijdens de brand in huis. Hun vader was al eerder overleden.
Geleidelijk raakten de meisjes gewend aan het leven in het weeshuis en de beelden van vroeger vervaagden. Toen Ariaan en Willemijn zeven jaar in het weeshuis woonden, kwam de regent naar het weeshuis om een voorstel te bespreken met de oudere meisjes. Hij had een brief ontvangen van de VOC. Zij zochten vrouwen om met de boeren in de Kaap te trouwen. Ariaan had vrijwel direct interesse om de uitdaging aan te gaan. Ze had niets te verliezen. Willemijn dacht hier anders over, maar ging uiteindelijk overstag omdat ze Ariaan niet kon missen. Nog zes meisjes besloten de stap te wagen. Ze vertrokken op 20 maart 1688.

Tijdens de reis naar de Kaap was er weinig te doen op het VOC-schip, behalve eten en slapen. Na twee weken sprak Ariaan de chirurgijn aan, misschien zou ze hem kunnen helpen bij de zieken. Hij stemde ermee in, want het aantal zieken zou steeds meer toenemen. Rode loop en buikkrampen waren de hardnekkige kwalen. Oorzaak: het water. Later zou de meest gevreesde ziekte scheurbuik er nog bijkomen. Niemand had Ariaan gewaarschuwd voor dit leven op het water. Wekenlang omringd door water en voor haar leven afhankelijk van water.

Na maanden reizen konden ze eindelijk op 11 augustus 1688 aan land. Vele mannen stonden op de kade toe te kijken bij de schuit vol jonge meisjes uit Rotterdam. Gerrit van Deventer was één van de mannen. Voorlopig gingen de meisjes bij een gastgezin wonen. Ariaan en Willemijn werden bij een weduwe ondergebracht, met wie de meisjes op zoek zouden gaan naar een geschikte man. De weduwe organiseerde uitstapjes en bijeenkomsten bij haar thuis. Maar wat voor man wilden Ariaan en Willemijn eigenlijk? ‘Willemijn zei dat hij jong, maar wijs moest zijn, aantrekkelijk, maar niet te vol van zichzelf. Hij moest bovendien geld hebben, maar niet op z’n centen zitten en ze wilde het liefst een man met een huis dichtbij de stad. En geen analfabeet.’ En Ariaan dan? ‘Ik zoek eigenlijk werk. Kunt u mij aan de chirurgijn voorstellen?’

Het lukte Ariaan om tijdelijk als assistent van de chirurgijn te gaan werken. Haar leven veranderde toen ze de ware Jacob had gevonden. Ze ging bij haar man Gerrit wonen in zijn huis ‘Slot van die Paarl’, dat eenzaam in de vlakte lag bij de Paardeberg. Voor Ariaan brak een periode aan waarin ze haar man en het werk op de boerderij goed moest leren kennen. Dit bleek moeilijker dan zij had gedacht. De relatie met Gerrit verliep moeizaam, het werk op de boerderij was zwaar en ze miste haar zusje Willemijn. Maar Ariaan gaf niet op. Ze begon een kruidentuin met haar eigen handel. De tegenslagen die in de loop der jaren nog op haar pad kwamen wist ze goed te verwerken en het was de liefde voor haar man, het gezin, haar zusje en het land dat ervoor zorgde dat ze het redde. Ariaan was een sterke ambitieuze vrouw die iedereen gelijkwaardig en met respect behandelde.

Pauline heeft een prettige schrijfstijl waarbij ze de karakters goed uitwerkt zodat je met hen meeleeft. Hierdoor is een prachtig verhaal ontstaan met een stukje boeiende geschiedenis uit de 17e eeuw. De geschiedenis van Zuid-Afrika in de periode van 1687-1701 – tijdens het bestuur van vader en zoon Van der Stel – vormt de achtergrond van het verhaal. Begin je aan ‘Het suikervogeltje’ dan wil je dit boek het liefste in één ruk uitlezen. Als je van historische romans houdt, dan is dit boek absoluut een aanrader!

Het suikervogeltje – Pauline Vijverberg. ISBN: 978 90 5429 430 6. Uitgeverij Conserve, prijs € 19,99.

Sits – katoen in bloei


Gisteren werd onder grote belangstelling de expositie Sits – katoen in bloei geopend in het Fries Museum te Leeuwarden. Het is wederom een schitterende textieltentoonstelling. Er was te weinig tijd om alles goed te bekijken. Ik ga beslist een keer terug. Om je alvast een indruk te geven, maakte ik wel al enkele foto’s.




Jak met zigzagvormige vestpandjes met bloemmotieven met een kleurrijk geborduurde kroplap met fantasiebloemen geïnspireerd op sits. Daaronder een sitsen rok beschilderd met elkaar kruisende bamboestengels en gevarieerde bloemen. Jak: India, tweede kwart 18e eeuw, katoen, beschilderd en geverfd in sitstechniek. Kroplap: Europa, circa 1750-1820, borduurwerk op fijn linnen. Rok: India, tweede helft 18e eeuw, katoen, beschilderd en geverfd in sitstechniek.


Bedrukt katoenen kinderjurkje met geborduurde onderrok, versierd met verspringende plantjes. Jak: Europa, eerste helft 18e eeuw, bedrukt katoen. Onderrok: Europa, circa 1730, geborduurd katoen.


Vrouwenkostuum met grote Duitse muts, jak versierd met asymmetrische bladmotieven en gevarieerde bloemen op een rok beschilderd met rankende toefjes bloemen en een randmotief met bloeiende bomen, bloemvazen, jagers, druivenplukkers, honden, konijnen en vogels. Duitse muts: luifel van Valencienneskant, circa 1780-1790. Jak: India, derde kwart 18e eeuw, katoen, beschilderd en geverfd in sitstechniek. Rok: India, derde kwart 18e eeuw, katoen, beschilderd en geverfd in sitstechniek.


Kinderjakje beschilderd en geverfd in sitstechniek. Jakje: 1810-1820.

Krabbé zoekt Picasso – De Strijkster

Iedere donderdagavond is Krabbé zoekt Picasso te zien bij NPO2. Gelijktijdig wordt een grote kunstwedstrijd georganiseerd. Laat je inspireren door Pablo Picasso en maak een schilderij, beeldhouwwerk, foto, of tekening. Inmiddels is de inzending gesloten en zijn er 25 kunstwerken uitgekozen waar tot met 12 maart 2017 op gestemd kan worden. Lilith hoort bij deze laatste kunstenaars.


Picasso schilderde De Strijkster in 1904. Lilith fotografeerde zichzelf als De Strijkster in 2010. Een magnifieke foto is het resultaat waar ik dan ook op gestemd heb. Ben jij net als ik gecharmeerd van dit kunstwerk dan kun je hier je stem uitbrengen.


De Strijkster van Picasso.

Het slot van het koninklijk borduurwerk


Vandaag het laatste bericht over het koninklijk borduurwerk. Heb je geen idee waar dit overgaat, lees dan eerst dit bericht, vervolgens dit antwoord, daarna het vervolg en vandaag dan het laatste nieuws over het koninklijk borduurwerk.

Vanmiddag sprak ik de heer Alfons Teuwisse – Senior Projectleider – Paleis Soestdijk. Hij kon mij niet meer vertellen over het borduurwerk dan wat er te lezen staat in mijn eerdere berichten. Op mijn vraag of het borduurwerk al eens uit het tafelblad was gehaald, kon de heer Alfons Teuwisse eveneens geen antwoord geven. Is er dan zicht op ‘korte’ termijn dat het borduurwerk eindelijk eens ‘gelucht’ wordt? Ook hierop kwam een ontkennend antwoord, maar het signaal was overgekomen zei hij. Al met al blijf ik zitten met vragen waar mogelijk toch een antwoord op gegeven zou kunnen worden als men bereid is om verder onderzoek te verrichten. Helaas zit dat er dus niet in.

Karbies – Kaerebies – Karabies – Karrebies – Kabies


Karbies – Kaerebies – Karabies – Karrebies – Kabies is de naam voor een (van stroo) gevlochten handtasch met (twee) ooren, maar zonder overklep of sluiting. Deze kaerebiezen worden nog steeds gemaakt en verkocht in het Tapijtmuseum in Genemuiden. Als ik de karbies zie moet ik direct denken aan de keukenmat die vroeger bij mijn ouders op de vloer in de keuken lag. Elke week ging de mat naar buiten om over de waslijn gehangen te worden. De mattenklapper werd tevoorschijn gehaald en kloppen maar op die harde stugge mat. Alle broodkruimels en ander vuil moest eruit geklopt worden. Het huis moest schoon, schoner en nog schoner zijn, zoals dat hoorde. Als kind wilde ik best eens graag op mijn knieën zittende spelen op de mat, maar dat duurde nooit lang, want wat een pijn kreeg je aan je knieën. Maar wat nooit verdween was verstoppertje spelen. Aan het eind van de middag verstopte ik mezelf onder de keukentafel, zittende op de harde keukenmat, zodat mijn vader mij moest zoeken als hij thuiskwam van zijn werk. Mooie herinnering!