Op de eerste lentedag…

Op de eerste lentedag van het jaar maakte ik samen met Hilly en Corrie een uitstapje naar Thera om haar schitterende collectie etnisch textiel te bewonderen. China, Marokko, Mongolië, Georgië, Laos, Oezbekistan, zomaar een kleine greep uit de landen die Thera bezocht. Thuis wordt zij omringd door kleurrijk textiel uit deze landen en nog veel meer. Het fijnste borduurwerk en fraai weefwerk komt onder je ogen. Het ene nog mooier dan het andere. Zelf borduurt Thera ook, schitterende mandala’s die geïnspireerd zijn op haar reizen en merklappen vol geborduurd met reisherinneringen. Allemaal eigen ontwerp.

Bij het textiel heeft Thera overal een verhaal bij, dat haar collectie extra waardevol maakt. Nu de verhalen nog op schrift zetten…
Thera liet ons ook een heel bijzondere chocoladekop met schotel uit 1851 zien.

Ter Gedachtenis van uwen Oom J. Bronkhuijze, aan den 16 April 1851 waarop ik ontving een gehaakt kleedje uit uw naam, door tusschenkomst van uwen Vader mijnen geliefden Broeder.

Duivelsmuts ofwel Mephisto-muts

In december zaten we met spanning te wachten op de Elfstedentocht. Komt hij wel of niet? Nu kunnen we concluderen dat de tocht der tochten er niet komt, althans deze winter niet, die toch al lang duurt. Laten we onze hoop vestigen op de winter van 2010-2011, en nu alvast dé duivelsmuts ofwel Mephisto-muts gaan breien.

Elma vond het patroon in Bella, Het nieuwe mode blad, nummer 2, januari 1947, 45e jaargang. Mijn moeder ging aan de slag met het patroon en breide twee mutsjes, één met een effen kleur garen en één met gemêleerd garen (sokkenwol). De beschrijving is voor een kind van circa 2-3 jaar.

Mutsje: Zet middenachter 50 steken op (d.i. 15 cm). Brei geribd, waarbij men aan het begin van iederen heentoer als volgt breit: randst. 2 steken recht, 2 recht samenbreien, 42 recht, 1 steek recht gedraaid meerderen, 2 recht, randst. Wanneer het werk 21 ribbels lang is, breit men op de achterzijde 1 toer averecht. Van hier af de 2e helft van de punt op tegenovergestelde wijze breien, d.w.z. in plaats van minderen meerderen en in plaats van meerderen minderen. Als de punt gereed is (d.i. in totaal 42 ribbels) op de achterzijde weer 1 toer averecht. Van hier af de volgende punt in het breipatroon breien en weer, zooals beschreven, minderen en meerderen, doch tot aan de punt slechts 4 cm breien (middenvoor). Nu de tweede helft van de muts op tegenovergestelde wijze breien.

Afwerking: De achternaad sluiten en de punten aan elkaar vastnaaien en de naden dichtnaaien. Voor de sluiting breit men een 17 cm lang geribd bandje, waarbij men na 3 toeren van den rand af 4 steken breit, voor het knoopsgat 3 steken afkanten en deze steken in den volgenden toer weer opnieuw opzetten. Na nog 3 toeren gebreid te hebben, kant men af. Aan de eene punt het bandje, aan de andere punt het knoopje zetten.

Voici Paris! Haute Couture II

In de eerste tentoonstellingszaal van de expositie Voici Paris! Haute Couture in het Gemeentemuseum Den Haag word je verrast met een aantal ontwerpen van Maison Chanel uit de voorjaarscollectie van 2009. Alle modellen die Karl Lagerfeld voor Chanel presenteerde, waren getooid met papieren bloemen, waaronder de camelia, de favoriete bloem van Coco Chanel.

Karl Lagerfeld is sinds 1983 hoofdontwerper voor Maison Chanel. Het modehuis beschikt over een uitgebreide atelierstaf, waar couturetradities van generatie op generatie worden doorgegeven. Tevens wordt vaak samengewerkt met externe specialisten zoals meesterborduurder Maison Lesage, of de Parijse schoenmaker Massaro. Het is niet ongebruikelijk dat gezamenlijk meer dan achthonderd arbeidsuren in een creatie worden gestoken. En dat is te zien. Met ingehouden adem heb ik het vakmanschap staan te bewonderen.

In de log van gisteren vind je een overzichtsfoto van enkele ontwerpen van Maison Dior uit de voorjaarscollectie 2009. John Galliano, die sinds 1996 hoofdontwerper van Dior Haute Couture is, put de laatste jaren inspiratie uit het klassieke werk waarmee Christian Dior zijn modehuis wereldfaam bezorgde. Dit is terug te vinden in de voorjaarscollectie 2009, waarin moderne variaties op de New-Look– ensemble (1947) werden getoond.

Een detail van de geborduurde rand met pailletten en kralen.

Een bijzondere creatie van de Spaanse (Catalaanse) ontwerper Josep Font. Sinds begin jaren negentig van de vorige eeuw, timmert hij sterk aan de weg in eigen land. In 2008 werd hij toegelaten als ‘geïnviteerde’ tijdens de haute couturedagen. In zijn lente/zomercollectie 2009 liet hij hoofdtooien van slagschepen en wit gespoten gadgets uit onze moderne tijd zien.



Tot in de jaren zestig van de vorige eeuw had couture voor een veel grotere groep vrouwen bestaansrecht dan tegenwoordig. Het schijnt dat anno 2010 wereldwijd minder dan tweehonderd vrouwen haute couture kopen. De gelegenheden waarvoor men couture draagt zijn bovendien veelal beperkt tot bijzondere momenten. Men draagt couture op de rode loper of bij een huwelijk.

Detail bruidsjapon. Den Haag circa 1889-1892.

Met Duel gratis op stap

Jij wilt vast weten hoe druk het vandaag was in de trein in verband met het vrij reizen, mits je het Boekenweekgeschenk bij je had. Het viel reuze mee, kan ik je vertellen. Dan heb ik het over het traject Venlo – Den Haag. Twee musea bezocht ik vandaag. Daarvoor moest ik vroeg uit de veren. De allereerste trein nam ik, en dat was om 07.19 uur. En een rust dat het was, ‘iedereen’ lag nog op één oor.
Vanavond komt als eerste het Gemeentemuseum Den Haag aan de beurt. Het andere museum bespreek ik in de loop van de week.

Tot en met 24 mei 2010 heeft het Gemeentemuseum Den Haag zijn openingstijden aangepast. In verband met de grote belangstelling voor de tentoonstellingen Voici Paris! Haute Couture en Kandinsky en Der Blaue Reiter gaat het museum in plaats van het normale tijdstip 11.00 uur, nu om 10.00 uur open. Stipt deze tijd stond ik in de rij. Gelukkig niet zo lang. Na een wachttijd van circa 10 minuten was ik binnen. Dit was heel anders toen ik om 13.00 uur wegging. De rij was vele malen langer. Ik schat dat je zeker een half uur moest wachten om naar binnen te kunnen.
Ik bezocht de expositie Voici Paris! Haute Couture. En ik kan je zeggen dat het museum wederom erin geslaagd is om een bijzondere tentoonstelling samen te stellen. Aan het begin van de expositie val je al direct met je neus in de boter. Zeer fraaie ontwerpen uit de zomercollectie 2009 van Chanel staan te schitteren in de tentoonstellingszaal. En zo ga je van de ene prachtige zaal over in de andere. Vanavond wil ik enkele sfeerfoto’s laten zien, later zal ik detailfoto’s plaatsen.





Joost Zwagerman

Signeren, interviews en lezingen geven door het hele land; dat is het leven van Joost Zwagerman op dit moment. Hectisch. Maar ja, dat is de tol die je betaalt als je het Boekenweekgeschenk mag schrijven. Maar Joost Zwagerman geniet ervan. Hij blijft een enthousiast en onderhoudend verteller, ook al vertelt hij zijn verhaal voor de zoveelste keer.

Joost Zwagerman schreef het boekje Duel voor de 75e Boekenweek. In Spoor vertelt hij daar het volgende over: ‘Het idee is ontstaan uit het verhaal van de directeur van het Stedelijk Museum in Amsterdam, die na de tijdelijke sluiting van zijn museum in z’n eentje als antikraak in het museum ging wonen. Een prikkelende jongensfantasie. En uit een krantenberichtje over een multimiljonair die z’n eigen Picasso van veertig miljoen dollar per ongeluk kapotslaat. De titel Duel verwijst naar verschillende botsingen: die van de jonge kunstenaar met de gevestigde orde, de botsingen van belangen in de kunstwereld, maar ook naar de tweestrijd van de hoofdfiguur. Maar stop, laat ik niet m’n eigen boek gaan interpreteren.’ Dat het over kunst gaat is niet zo vreemd. Joost Zwagerman houdt van kunst. Voor zijn signeersessie in Eindhoven nam hij de tijd om naar het Van Abbemuseum te gaan. Tijdens de lezing in Venlo gisteravond was kunst dan ook een voor de hand liggend onderwerp dat aan bod kwam.
Joost Zwagerman schreef Duel vorig jaar tijdens de zomermaanden. Terwijl zijn gezin op vakantie was, zat Joost Zwagerman ergens halverwege de Westfriese Omringdijk in zijn zomerhuisje in alle rust te schrijven aan het Boekenweekgeschenk.

De dahlia

De winter zijn we beu. Het heeft lang genoeg geduurd. Iedereen snakt naar de lente. We zijn toe aan zon en kleur in de tuin. De eerste tekenen zie ik al. De vogels verblijden mij elke dag met een vrolijk fluitconcert, hier en daar probeert een crocusje voorzichtig zijn kopje boven de grond uit te steken, en de zon probeert langzaam achter de wolken vandaan te komen. De spoeling is vooralsnog dun, dus fleur ik de boel op door in mijn keuken hyacinten te laten bloeien en geuren. Voor bloeiende tuinplanten moet ik het voorlopig doen met de foto’s die ik vorig jaar maakte.

De dahlia die bekend staat als een boeren plant omdat je deze vroeger met name op het boerenerf tegenkwam vanwege het weinige onderhoud, krijgt de laatste tijd weer meer waardering. Je vindt hem mooi of niet. Ik kan de plant wel waarderen. Er is zelfs een verhaal uit de 18e eeuw over liefde en dahlia’s.

Sir Godfrey Webster woonde in Florence met zijn vrouw toen de jonge Lord Holland naar de stad kwam. Lady Webster werd verliefd op Lord Holland en in 1796 werd hun eerste zoon geboren. Een jaar later scheidde de oude Sir Godfrey van haar en zij en Lord Holland waren in staat om te trouwen. De liefde tussen de jongen van twintig en het meisje van drieëntwintig groeide uit tot een lang en gelukkig huwelijk. En nadat ze samen twintig jaar bij elkaar waren schreef Lord Holland een gedichtje voor zijn vrouw.

The Dahlia you brought to our isle

Your praises for ever shall speak:

Mid gardens as sweet as your smile,

And colour as bright as your cheek.

Tussen 1800 en 1805 woonde het echtpaar Holland in Frankrijk en Spanje, waar Lady Holland voor het eerst dahlia’s zag, die ongeveer 15 jaar eerder Spanje hadden bereikt. Ze stuurde enkele dahlia’s naar Engeland en deze zending zou het begin zijn geweest van de invoering van dahlia’s in Engeland.

Bänderei en Museum Frauke Kafka

Textielontwerper Frauke Kafka nam in 1991 de bandweverij in Wuppertal over met 27 antieke weefgetouwen. Er worden niet alleen banden geweven in historische motieven, maar ook nieuwe dessins. De banden worden wereldwijd verkocht aan ontwerpers, fabrikanten, detailhandelaren voor de kleding, en ook aan personen die geïnteresseerd zijn in het weven. Deze weverij is te bezoeken. Kijk voor openingstijden op hun website. Ben je in de buurt van Wuppertal, ga dan beslist een kijkje nemen in deze bijzondere weverij.

Galerie Serruys

Tot en met 25 april 2010 laten Frederike Drop en Rianne Witteveen hun werk zien in Galerie Serruys te Rotterdam.

Rianne Witteveen houdt zich sinds 2000 voornamelijk bezig met grafisch werk. In het etsproces visualiseert zij gedachten en ervaringen. Zij zoekt steeds weer een andere weg om de mens in lijnvorm op de etsplaat aan te brengen. De meeste menselijke figuren van haar hand bestaan uit één lijn. Naast de etsen toont zij ook werk in andere technieken.

Frederike Drop raakte gefascineerd door het kantklossen. In 1990 heeft zij de Nederlandse Kant Opleiding (NKO) afgerond, bijna tien jaar les gegeven in deze techniek en onder meer deelgenomen aan twee museumprojecten. Hierbij kwam zij bij toeval tot de ontdekking dat je ook met de lijmspuit ‘kant’ kunt maken. Inspiratie haalt zij uit de natuur, geschiedenis en thema’s als afscheid, verdriet of boosheid.

Frederike: ‘Het nieuwe werk Doornroosje (zie foto), is naast een
20-tal ‘snotterdoekjes’, ook gemaakt van hotmelt, gecombineerd met eenvoudig haakwerk met ‘gekke’ draden. Doekjes, gebaseerd op de ouderwetse zakdoekjes, zoals we ze als kind als handwerkpakketjes kregen, om te borduren en/of om te haken. Een snotterdoekje kun je voor vele doeleinden gebruiken: bij tranen van het lachen en het huilen (vul maar in bij welke gelegenheden), en natuurlijk om letterlijk te snotteren. Doornroosje is ook van hotmelt, met rozentakken, rozenblaadjes en een gekloste roos.

Ik exposeer samen met Rianne Witteveen, die grafiek vertoont, etsen, monotypes en wat schilderijen. De overeenkomst met haar en mijn werk is, dat zij veelal ook transparant werkt.’

Frederike is bescheiden. Zij zegt het volgende: ‘Mijn aandeel is bescheiden, laten mensen uit Verweggistan er zeker geen reis voor maken, maar als ze in Rotterdam zijn om te winkelen of een ander museum te bezoeken, is het leuk om ook langs Serruys te gaan. Daar kun je, overigens, voor een habbekrats lunchen/koffie drinken.’

De galerie is dagelijks geopend van 10.00 tot 17.00 uur en gevestigd in het verpleeghuis Laurens Antonius Binnenweg, Nieuwe Binnenweg 33, Rotterdam.

Boekenweek 2010

Het Boekenbal is in volle gang en om precies 00.00 uur wordt de Boekenweek officieel geopend. Dit jaar is het de 75e editie van de Boekenweek. Ter gelegenheid van deze mijlpaal verschijnt de jubileumuitgave Titaantjes waren we – Schrijvers schrijven zichzelf. Vijfenzeventig auteurs schrijven of dichten aan hun jonge ik. Joost Zwagerman schreef het boekenweekgeschenk Duel dat je gratis krijgt bij een minimale besteding van € 12,50 aan Nederlandstalige boeken. Zondag mag je gratis reizen met het boekenweekgeschenk.

Ter gelegenheid van de 75e Boekenweek verschijnt een boekje op postzegelformaat. Uniek, niet eerder werd een postzegel in de vorm van een boekje uitgegeven. De postzegel heeft een waarde van
€ 2,20, de porto die nodig is voor het verzenden van een boek tot 500 gram. Hier kun je een leuk filmpje zien over de Boekenweekpostzegel.

Misschien wil je tijdens de Boekenweek een mooi boek kopen, maar is er geen ruimte meer in je boekenkast. Wat te doen? Van oude boeken een bad maken?

Wie lopen deze dagen zoal de boekhandel binnen? De jongeren? De mannen? Of… de vrouwen? Volgens Ingrid Dekker die gisteren een stukje schreef voor de rubriek ik@nrc.nl kunnen we de jongeren vergeten. Zij vertelt: ‘Mijn 16-jarige zoon moet voor zijn examen een presentatie geven over dichter Gerrit Komrij. Ik – in het dagelijks leven naast moeder ook docent Nederlands – betrap hem tijdens het knippen en plakken van Wikipedia. Onverbiddelijk laat ik hem de computer uitzetten en dirigeer hem naar beneden met pen en papier. Nadat ik al mijn literatuurboeken uit de boekenkast heb gehaald en ze op de eetkamertafel heb uitgestald valt bij hem het kwartje. Hij rolt zijn ogen en zucht heel erg diep. O nee he mam, boeken! Dat is zo old school!’

Das weisse Band

Jammer, geen Oscar voor de briljante film Das weisse Band die ik vorige week woensdag in het filmhuis zag. Wel kreeg deze film in december 2009 de Europese Oscar en Haneke werd uitgeroepen tot beste regisseur. Eerder kreeg de film in Cannes de Gouden Palm.
De Oscar voor de beste kostuums ging naar Sandy Powell, voor het kostuumdrama The Young Victoria.

Terug naar Das weisse Band. Deze zwart-wit film speelt zich af vlak voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in een afgelegen dorpje in Duitsland. In deze gemeenschap heeft de kleine elitegroep het voor het zeggen. De boerenbevolking is afhankelijk van de baron, de arts is er voor de gezondheid en de dominee voor de geestelijke zorg. De dominee straft zijn kinderen met tien stokslagen zodra ze te laat thuiskomen, en stuurt ze zonder eten naar bed. De twee oudsten krijgen als straf bovendien een wit lint, om hen eraan te herinneren dat ze vrij van zonden moeten blijven.

Eichwald is een dorpje waar nooit iets gebeurt. Maar in de zomer van 1913 wordt het dorpje opgeschrikt door een aantal bizarre gebeurtenissen. Eerst valt de dokter met zijn paard over een gespannen kabel op de weg. Dan stort een boerin in een gat haar dood tegemoet. En aan het eind van de zomer, bij het oogstfeest, maait de zoon van die boerin het kolenveld van de baron neer. Vervolgens wordt de zoon van de baron vermist, en mishandeld teruggevonden. Wie zitten achter deze daden?

Deze tweeënhalf uur durende film grijpt je aan, en houd je na afloop nog lang bezig. Eigenlijk zou je het liefste de film weer willen zien.

Hier kun je de trailer bekijken van Das weisse Band.