Handwerkbeurs Zwolle 2011

Miriam Tegels: ‘Nou ‘t was me de week wel zeg! Afgelopen donderdag nam ik samen met Marnel Verstegen de middagtrein naar Zwolle. We checkten in bij een prachtige Bed & Breakfast boerderij en de volgende dag werden we door Ineke, steun en toeverlaat van Astrid Vane al vroeg opgehaald om naar de Handwerkbeurs in de IJsselhallen te gaan. Mijn vrijdag was goed gevuld met maar liefst drie workshops Entrelac. Ondanks het geroezemoes op de beursvloer en een heleboel nieuwsgierige bezoekers op de vloer lukte het alle cursisten om de beginselen van Entrelac (mandenvlechtersteek) onder de knie te krijgen. Op zaterdag was het de beurt aan Marnel Verstegen om les te geven in Fair Isle breien. In drie sessies van anderhalf uur werkte Marnel met haar cursisten aan de prachtige laarsomslag.


De zaterdag was voor mij dé dag om de beurs te verkennen en ik had een leuk gesprekje met Monique Boonstra, een talentvolle kantbreister. Monique laat op de foto haar lace shawl zien die ze ook een naam heeft gegeven: The One.


Monique: ‘Ik heb me bij het ontwerpen van deze shawl laten inspireren door drie dingen: de Shetland Lace Shawl, de Queen Susan Shawl en tenslotte wilde ik er mijn eigen elementen aan toevoegen zoals bijvooorbeeld het hartje. Je ziet dit hartpatroontje duidelijk op de detailfoto van de shawl. De shawl is van buiten naar binnen gebreid, eerst de randen, daarna het veld binnenin. In The One is 2 km aan (zelf geverfd) lace garen verwerkt en het breien ervan duurde vijf à zes maanden.’


Bij een nieuwe rondgang over de beursvloer trok de verzameling kleurrijke beursshoppers.


Het tijdschrift voor machineborduren, StitchatHome, kwam ook dit jaar weer met een bijzondere wedstrijd. Maak van uw boodschappenkar een mooie en functionele beurs(s)hopper! De jury vond het lastig om uit al die bijzondere ontwerpen één prijswinnaar aan te wijzen, vandaar twee eerste prijzen: Thea Nieuwenhuis en Christel Salari (de lichtblauwe shopper met stoeltje).



Wil je nog meer lezen over de handwerkbeurs neem dan hier en hier een kijkje.

Linnenuitzet begin 1900


Op de foto zie je het bruidspaar Hermans-van Rijswick. Op 16 februari 1908 werd J. Hermans geboren op hoeve De Beerendonck te Broekhuizenvorst. Theodora van Rijswick kwam op 29 november 1909 ter wereld op hoeve De Molenhof te Tienray. Op 3 juni 1933 traden zij in het huwelijk.

Voor het huwelijk was de vrouw al enige tijd bezig om zorgvuldig haar linnenuitzet bij elkaar te krijgen. Je praat dan niet over een paar lakens, slopen en handdoeken. Nee, een goed burgerhuishouden had begin 1900 een aardige uitzet, lees ik in het boek Ik kan huishouden. De linnenuitzet wordt onderverdeeld in drie categorieën: lijfgoed, tafelgoed/handdoeken etc. en het beddelinnen. Laat ik me bij het laatste houden want het zou echt teveel worden om alle hoeveelheden en diverse soorten textiel hier op te gaan noemen. Het advies voor het beddelinnen ziet er als volgt uit:

12 fijne logeerlakens – 12 fijne sloopen – 18 linnen beddelakens – 18 linnen sloopen – 12 graslinnen bodelakens en 12 graslinnen bodesloopen.

Zou Theodora zoveel lakens en slopen voor haar uitzet hebben gehad? Helaas kunnen we dat niet meer nagaan, wel weten we wat er bewaard is gebleven en dat is:

1 laken met borduur- en richelieuwerk en 4 bijbehorende slopen – 2 lakens met borduurwerk van druiventrossen en een fraaie strik, met 4 bijbehorende slopen.


Het was gebruikelijk om je linnenuitzet te merken. Veel vrouwen deden dit zelf, maar je kon het borduren ook uitbesteden zoals Theodora dat deed. Het linnen is gemaakt op het eigen weefgetouw (136 cm breed = breedte van het beddelaken) van de familie Hermans op De Beerendonck en geborduurd door de zusters Ursulinen van Grubbenvorst en/of Horst.


Textielpost – Waalwijk


Frederike: ‘Wat is ‘t Nederlands Leder en Schoenen Museum leuk. Niet alleen leer is goed vertegenwoordigd, maar ook de textiele materialen. Hier een leren, geborduurde laars. Dus: ook dichtbij veel moois van ver te zien.’

Om een Russische huislaars uit de 19e eeuw van dichtbij te zien, hoef je dus niet ver te reizen. Dat geldt ook voor lotusschoentjes uit China. Aanstaande zaterdag, 5 maart, laat ik in Maarn verschillende lotusschoentjes en geborduurde Chinese kinderschoentjes uit mijn verzameling zien.

De eerste zaterdag van maart staat altijd in het teken van de jaarvergadering van de Nederlandse Vereniging voor Kostuum, Kant, Mode en Streekdracht. Gelijktijdig is er een Antiek Textiel Markt die ‘s middags ook bezocht kan worden door niet-leden van de NVKKMS. Er is aanbod van antieke kleding en textiel, demonstraties voor behoud en presentatie van textiel, demonstratie textieltechnieken, lezing Het vervaardigen van een historisch korset door Denise van der Vegt, kleermaakster voor het toneel en voor diverse musea (Opleiding Kleermakersvakschool en Reinwardt Academie), boekhandel Van de Moosdijk is aanwezig en aan An Moonen kan je alles vragen over het antieke textiel/handwerk dat je hebt meegebracht.

Antiek Textiel Markt, 5 maart 2011 van 13.00 tot 16.15 uur in De Twee Marken, Trompplein 5 in Maarn. Entree € 5.

Kleur! Borduren in gevangenschap

Vanaf 10 juni is in het Verzetsmuseum Amsterdam de expositie Kleur! Borduren in gevangenschap (werktitel) te zien. De tentoonstelling is gewijd aan een prachtige collectie borduurwerken, gemaakt door vrouwen in gevangenschap tijdens de Tweede Wereldoorlog. Gearresteerd voor bijvoorbeeld het helpen van Joden of het rondbrengen van illegale kranten, hielden ze zichzelf op de been door hun ervaringen te verwerken in borduurwerken. Ook in de interneringskampen in Nederlandsch-Indië werd massaal geborduurd.

Het was een uitlaatklep, bood houvast en het gaf kleur aan het grauwe bestaan. Vrouwen in gevangenschap deden veel moeite om te kunnen borduren. Lappen werden gemaakt van kapotte lakens en kledingstukken, borduurdraadjes werden bijvoorbeeld uit een gekleurde hoofddoek gepeuterd. De vrouwen maakten de borduurwerken voor zichzelf én voor elkaar. Soms wordt uit de borduurwerken duidelijk dat ze bedoeld waren als verjaardagscadeau of kerstcadeau.


Achter ieder borduurwerk schuilt een aangrijpend verhaal. Het Verzetsmuseum Amsterdam brengt deze nu naar buiten. De borduurwerken van Titia Gorter (waarvan je op de foto er eentje ziet) zullen getoond woorden.

Titia Gorter weet in het beruchte Oranje Hotel (Huis van Bewaring) in Scheveningen een laken in haar bezit te krijgen. Dit verdeelt ze in drie lappen en borduurt hierop het gevangenisleven. Deze borduurwerken kunnen door vrijgelaten celgenoten, de gevangenis uitgesmokkeld worden.

Quilts van Fennie Bouwsema


Fennie Bouwsema verwerkt kleurrijke lapjes in hedendaagse quilts. Bovenstaande foto laat de quilt zien met de titel Crushed into wine. De lapjes van zijde zijn verwerkt tot een quilt volgens de metamorfose-techniek.


Deze quilt, waar de lapjes eveneens van zijde zijn, krijgt de naam Solemnity. Het is een woordspeling op de zon die vleugels uitspreidt. De quilt is gemaakt volgens een eigen techniek.


Wheels Within Wheels is de naam van bovenstaande quilt. De lapjes zijn van katoen en polyester. Fennie vertelt het volgende over deze quilt: ‘Wat begon als wieletjes/molentjes van restjes stof, zomaar wat “spelend” …12 verschillende, in een cirkelvorm ergens ingenaaid, idee van een klok. Het effect viel tegen en dit probeersel “verdween” tussen een stapeltje “hopeloze” ufo’s (un-finished-objects). Het voorjaar daarop “teruggevonden”. En ineens moed om hiermee iets nieuws uit te proberen, een uitsnede van de cirkel en deze verschuiven. En meer cirkels erdoorheen in “chenille-techniek”. Zou dat iets kunnen worden? Spelenderwijs zijn de wieletjes gaan rollen als bollen, uitbrekend uit de grond, op zoek naar ruimte en licht. Me grensverleggend meenemend… .’

Textielpost – Groningen

MarianneS kennen we van de textielpost uit Landskrona. Nu stuurde MarianneS een textielkaartje uit Groningen.


MarianneS: ‘Hierbij stuur ik je een kaart die ik kocht in het Groninger Museum, waar ik de tentoonstelling Het onbekende Rusland, Oriëntalistische schilderkunst 1850-1920 zag. Ik vond dit schilderij met drie zwijgzame religieuze bedelaars in feestkleding zo mooi van kleur. De gewaden doen me denken aan de feestrokken die na de 2e Wereldoorlog door de Plattelandsvrouwen werden gemaakt, om de bevrijding te vieren. Op de kaart zijn de gewaden als een kunstvoorwerp dat de drie arme bedelaars verandert in personages uit een Oosters sprookje.’

Het Groninger Museum is voor ongeveer 7 miljoen euro verbouwd en sinds december 2010 weer open. Er is veel vernieuwd omdat het versleten was, maar er is ook een zeer mooi informatiecentrum gekomen, ontworpen door de Spaanse ontwerper Jaime Hayón. Dit moet je zeker gaan bekijken als je in het museum bent, volgens MarianneS.

In het informatiecentrum kun je digitaal bladeren in kunstenaarsboeken en kun je video’s bekijken. Spectaculair is een groot liggend multi-touchscreen, waarop je met meerdere mensen tegelijk de collectie kunt bekijken en associaties kunt maken. Dit scherm bevat ook een prachtig driedimensionaal ontwerp van het gebouw waarmee je virtueel door het gebouw kan lopen. Zo zie je niet alleen precies hoe het gebouw in elkaar zit maar krijg je info over de architecten, hun opvattingen en het ontstaansproces.

Een mooi nieuw snufje in het Groninger Museum is de GMcollector. De GMcollector die je bij de kaartverkoop samen met je kaartje krijgt, is bedacht door IJsfontein. Het is een sleutelhanger waarmee je zelf informatie kan verzamelen over kunstwerken die onderdeel zijn van de hoofdtentoonstelling. Bij sommige schilderijen is er een klein rood lampje waar je je GMcollector voor moet houden om de info op te slaan. Je kan dan je persoonlijke verzameling, na je bezoek aan het museum via een e-mail uit Groningen, thuis bekijken. Ook kan je direct naar het nieuwe informatiecentrum gaan en je GMcollector uitlezen.
‘Maar het stomme vind ik dat het achteraf is. Daarom ga ik er nog een keer kijken met de info die ik nu gelezen heb via die GMcollector. Bij de infobalie zeiden de dames: “Het is een grapje. Het is een soort stikkie waar je info mee opslaat”‘, vertelt MarianneS.

De GMcollector geeft de volgende informatie over het schilderij Derwisjen in feestgewaad, Tasjkent, Oezbekistan 1870, Vasili Vereshchagin:

Op Vereshchagins schets staan Khuffiyya-derwisjen, verdiept in gebed en zwijgzame contemplatie. Onder de islamitische bevolking van het negentiende-eeuwse Centraal-Azië nemen derwisjen – leden van een islamitische soefi-broederschap – een belangrijke plaats in. Een derwisj (Perzisch voor ‘bedelaar’, ‘arme’) is een rondtrekkende asceet die leeft van aalmoezen en God looft. Sommige derwisjen (de Qadiriyya-orde) brengen zichzelf in een staat van religieuze extase door urenlang citaten uit de Koran te reciteren. De zwijgzame derwisjen van de Khuffiyya-orde loven Allah juist in stilte. Maar Vereshchagin is niet geïnteresseerd in de psychische toestand van de derwisjen: hun gezichten zijn verborgen voor de kijker. In plaats daarvan schildert Vereshchagin vol overgave en tot in de kleinste details hun kegelvormige vilten mutsen met bonten rand en hun lapjesdekenachtige feestgewaden die bijeengehouden worden door een fleurige riem. De gewaden kunnen worden gezien als een kunstvoorwerp dat de arme bedelaars verandert in personages uit een oud Oosters sprookje.

Les Ballets Russes was een balletgroep gesticht door Serge Diaghilev. Het balletgezelschap was gek op exotische kleding en gebruikte dus ook de mutsen uit onbekend Rusland. Bij de opvoering van Le Sacre du Printemps zien we de hoge hoeden terug die de bedelaars dragen op het schilderij Derwisjen in feestgewaad van Vasili Vereshchagin. Bij Les Ballets Russes dansten wereldberoemde dansers en danseressen, waaronder de geesteszieke Vaslav Nijinsky. Arthur Japin schrijft in zijn boek Vaslav over deze beroemde danser.

Meadham Kirchhoff

Zaterdag 19 februari kon je in deze log lezen dat Miriam Tegels de afgelopen weken aan een bijzondere opdracht heeft gewerkt. De deadline was maandag 21 februari. Deze dag reisde Miriam naar Londen om de drie gebreide kledingstukken zelf af te leveren en de show van Meadham Kirchhoff bij te wonen op dinsdag.


Van links naar rechts: Di Gilpin, Roonah Stephens en Miriam Tegels

Miriam: ‘Ik ben weer thuis! Om precies middernacht arriveerde ik veilig thuis na twee geweldig enerverende dagen in Londen. Bij aankomst van de Eurostar in Londen zat ontwerpster Di Gilpin al in de stationshal op me te wachten, breiend aan een van de projecten die nog afgewerkt moesten worden. Een taxi bracht ons naar het atelier van Meadham Kirchhoff waar de bedrijvigheid leek op een georganiseerde mierenhoop. Catwalk modellen kwamen binnen, gaven hun portfolio af en deden een proefloop onder toeziend oog van de twee ontwerpers. Aan zes werktafels knipten en naaiden de interns (studenten van de modescholen). Intussen groeide de line up: een meterslang kledingrek langs één wand van het atelier met daarboven de schetsen van de complete set kleding per model. Gedurende de middag en avond werden voortdurend kledingstukken en accessoires toegevoegd. Ook de ongeveer veertig handgebreide kledingstukken die Di Gilpin met haar team van the Bothy had vervaardigd. Een kleine teleurstelling voor Di was, dat een aantal applicaties verwijderd moesten worden. Het effect van deze applicaties was niet wat de heren designers voor ogen hadden. Enkele sweaters moesten nog in elkaar gezet worden en een halsboord nog gebreid. Daarmee heb ik me beziggehouden en het lukte net om voor de deadline, zeven uur ‘s avonds, alles in te leveren. Bij het afscheid mocht ik mijn visitekaartje aan meneer Kirchhoff geven en ontving ik van hem de uitnodiging voor de catwalk show, gistermiddag om 13.45 uur.


Na een gezellig diner in een Italiaans restaurant bij de Towerbridge en een te korte nacht was het dan gisteren zover, de catwalk show van Meadham Kirchhoff. Vanaf onze zitplaatsen keken Di en ik gespannen uit naar de opkomst van de modellen. In strakke formatie, drie modellen naast elkaar in zeven rijen achtereen, kwam de groep op van achter in de hal tot het midden. Daar ging de formatie uiteen en ontstond een lange rij van modellen die één ronde liep door de grote hal. De twee designers Meadham en Kirchhoff verschenen kort, en alleen van achter belicht als een silhouet waarmee de show afgelopen was. Een groot applaus van de ongeveer 500 aanwezigen volgde en de ontlading was groot voor Di Gilpin. Bijna al haar werk werd geshowd.’


Miriam: ‘Je ziet de maillot en de sweater die ik in de afgelopen twee weken heb gebreid. Terugkijkend kan ik alleen maar zeggen dat dit een geweldige én overweldigende ervaring voor me was!’


Via deze link kun je alle gebreide kledingstukken zien met al hun prachtige details.

Hoe overleef ik… (wild) breien? van Francine Oomen


Het is dinsdag 8 februari 14.12 uur en Esther Jacobs stuurt naar Rosa van Dijk een mail met het onderwerp: Ezzie wordt wild!

Roos! Ik heb de ontdekking van de eeuw gedaan! Ik weet zeker dat jij ook helemaal uit je dak zult gaan! En wie weet Neuzie ook wel!
Denk aan graffiti…
Denk aan street art…

Denk aan breipennen…
Denk aan gekke kleuren wol…
Denk aan…
KNIT GRAFFITI!


Knit graffiti, leuk, maar wat te doen als je niet kunt breien en de breiwinkel dicht is? Geen probleem, de mails met tips vliegen over en weer van Rosa naar Esther en omgekeerd. Diverse breilinks worden uitgewisseld en beiden vinden breien in een groep nog leuker. Ze starten een wild-breiclub.


Rosa en Esther komen erachter dat wild-breien eigenlijk niet zo moeilijk is. Ze leren snel en ontdekken veel op internet. Problemen waar de vriendinnen tegenaan lopen, zoals te strak breien, worden door vrolijke tekeningen van Annet Schaap op een grappige manier neergezet zodat de lezer niet dezelfde fout maakt. De grondbeginselen van het breien worden behandeld in een paar breilessen. Met behulp van de tekeningen moet het iedere jongedame en -man lukken om een wild-breiseltje te maken.

Verantwoord bezig zijn is van groot belang. Maak restjes wol op, haal een oude gebreide trui uit en gebruik het breigaren opnieuw, en bij een kopje kamillethee neemt Rosa een zuperzalig stuk worteltaart.


Heb je genoeg wild-breisels voor binnen en buiten gebreid, ga dan aan de slag voor jezelf. Brei een kleurrijke muts, een sjaal, een wilde stropdas of arm- en beenwarmers. Het straatbeeld zal aanzienlijk kleurrijker worden!


Hoe overleef ik… (wild) breien? Francine Oomen, ISBN: 978 90 451 1209 1. Prijs: € 8,95. Het boek staat vol met breitips, inspirerende foto’s, EHBBO (Eerste Hulp Bij Brei-Ongelukjes), een stripverhaal en uiteraard leuke patronen. Deze uitgave is geschikt voor kinderen in de leeftijd van 10 tot 12 jaar.

Van de uitgever Querido mag ik drie exemplaren verloten van het boek Hoe overleef ik… (wild) breien?. Wil je kans maken op deze nieuwe uitgave van Francine Oomen, plaats dan een reactie onder dit berichtje. Dit kan tot en met 5 maart 14.12 uur!

Textiel Plus kunstdagen 2011

De Textiel Plus kunstdagen worden gehouden op 25 en 26 maart 2011 in de Lebuïnuskerk te Deventer. Er zal meer aandacht zijn voor hedendaagse kunst en vormgeving waardoor deze Textiel Plus kunstdagen een iets ander karakter krijgen.


Van stof en meer, de tentoonstelling
Veel te zien, voor elk wat wils. Er zijn vier themapresentaties rond textiel in zijn vele huidige verschijningsvormen. Zo is er de trend textiel te suggereren in andere materialen. Dat is een van de thema’s. En er is adembenemende kunst, er zijn monumentale accessoires, intieme sieraden, verrassende meubels en voorbeelden van 3D printing. Kortom aantrekkelijke en afwisselende presentaties met werk van kunstenaars en begaafde amateurs. Draagbaar en niet-draagbaar, om van te genieten, om te bewonderen, ter inspiratie. Om thuis na te volgen. Werk zien inspireert tot werk maken.
Kunstenaars: Adinka Tellegen, Barbara Polderman, Bart Hess, Frederike Drop, Freedom Of Creation, Intermezzo, Johanna Schweizer, Karin Kortenhorst, Mara Skujeniece, Marijke Schurink, Mirela Srsa, Renske Papavoine, Riet Atteveld, Sarena Huizinga, Tine De Ruysser, Trees Limburg, Truike Verdegaal, Truus van den Heuvel, Zhao Li.

Lezingen
Vrijdag 25 maart
12.00 uur: Sluiers! door Gillian Vogelsang. Gillian Vogelsang vertelt over de geschiedenis van sluiers en demonstreert hoe die worden gedragen in het Midden-Oosten en de Westerse Wereld. Ze bedekken hoofd, lichaam en gezicht en zijn verrassend door hun vorm, kleuren en versiering.
14.00 uur: Stoffig? door Inge Specht, conservator Nederlands Leder en Schoenen Museum.
Waren textielschoenen ooit luxe, in onze tijd wordt de markt overspoeld door goedkope ballerina’s en gymschoentjes. Aan de hand van voorbeelden uit de collectie van het museum laat Inge Specht zien hoe ‘stoffig’ schoenen kunnen zijn.
Zaterdag 26 maart
12.00 uur: Waaiers, door Jannie Polak. Jannie Polak is onder andere oud-conservator van Museum Beeckestijn in Velsen-Zuid, waar zij jarenlang de waaiercollectie Felix Tal (1891-1983) beheerde. Zij vertelt over Tals passie voor waaiers, over de collectie en het verblijf ervan op Beeckestijn.
14.00 uur: Vruchtbaarheid, Johanna Schweizer. Johanna Schweizer vertelt over de ontwikkeling in haar textiele werk. Vruchtbaarheid is de rode draad die gaat over de relatie tussen kunst, leven en werk. Speciaal voor textielliefhebbers gaat ze in op de haaktechniek en het verharden.

Praktisch
De Lebuïnuskerk ligt op 10 minuten lopen van het station. De auto kun je gratis parkeren aan de overkant van de IJssel bij het IJsselhotel. Een pontje brengt je naar de stad, op enkele minuten lopen van de kerk.
Toegangsprijs: € 12. Voor de lezingen worden in de stand van Textiel Plus kaartjes verstrekt. Deze zijn gratis, maar wees er tijdig bij, want op = op. Lijst van deelnemende leveranciers op Textiel Plus onder ‘links’.

Textiel Plus kunstdagen 2011: vrijdag 25 maart 11.00–20.00 uur zaterdag 26 maart 10.00–17.00 uur. Locatie: Lebuïnuskerk Deventer.

Pronkjournaal XXVI

Elma: ‘Groot was de verrassing op 31 december, als afsluiting van het jaar 2010, een overzicht van de cursistendag te zien die op 8 oktober werd gehouden in Grijpskerk.

De eerste foto is de quilt van Pillie. Pillie en Henk waren op vakantie in België en dan vooral in het Meetjesland wat een regio is in het noordwesten van de Belgische provincie Oost-Vlaanderen. Tijdens hun fietstochten langs de vele kreken (die een verhoogd zoutgehalte hebben en wat weer invloed heeft op de vegetatie) maakte Pillie de mooie foto die ze bij de Copyshop af liet drukken op stof. Deze foto werd gebruikt als middenstuk voor een prachtige quilt. Aan de wand hingen ook nog diverse mooie werkstukken van patchwork.

Bij het meegenomen broodje genoten wij van een heerlijke kop snert gekookt door Aaltje. Berthi kon helaas niet aanwezig zijn, maar had gezorgd dat de servetten met het prachtige merklapmotief er waren voor bij de soep. Jammer om te gebruiken en werden ze mee naar huis genomen om na te borduren. De eerste borduurwerken zijn al klaar als herinnering aan een erg mooie dag.


Het hoofddoel, het tonen van de pronkrollen was een enorm succes. Iedereen had erg hard gewerkt om zoveel mogelijk meters ingeregen te hebben. De (110 meter) pronkrollen werden in groepen op de tafels uitgelegd en zeer zorgvuldig bekeken en weer ideeën opgedaan. Margriet heeft twee pronkrollen gemaakt, ontstaan uit een leven lang verzamelen, met elk werkstukje een verhaal met vele herinneringen. Ook breirollen van vele meters werden getoond. Pronkboeken van patchwork en borduurwerk. Sjoukje toonde haar rolletje dat maar 12 cm hoog is. Ge toonde haar gebreide en geborduurde kralentasjes. Dit was een dag om zeker over een paar jaar nog eens te herhalen en dan meer dan 200 meter.’