ALV en ATM van de Nederlandse Vereniging voor Kostuum, Kant, Mode en Streekdracht


Textiel, en nog meer textiel, daar draaide het vandaag om. Zoals je weet staat de eerste zaterdag van maart in het teken van de Algemene Ledenvergadering en de Antiek Textielmarkt van de NVKKMS. De hele dag was de Antiek Textielmarkt geopend: ’s ochtends alleen voor leden en introducés, ’s middags ook voor andere bezoekers.


Van 11.00 tot 12.30 uur werd de Algemene Ledenvergadering gehouden in de grote zaal. Van 13.00 uur was de markt tegen betaling toegankelijk voor andere bezoekers. De grote zaal werd in tweeën gesplitst. In de ene zaal werd tweemaal een lezing gegeven door Trijnie van Spanning-van Oosterom, verzamelaar van oud schoolhandwerk. In de andere zaal waren vanaf 13.30 uur diverse informatiestands. Wilde je meer weten over een oud kledingstuk, antiek textiel of een geheimzinnige techniek, dan kon je met je vragen terecht bij Els de Baan.


Voor prachtige Spakenburger stofjes en mutsjes kon je terecht bij deze Spakenburgse dame.



Weefster Nelleke Zuring was aanwezig met onder andere haar geboortedoeken. Een doek is circa 1 m² en geweven van katoen of een mengsel van katoen en linnen. Het wordt geweven in blokken, strepen of in kleur verlopend, maar kan ook in opdracht gemaakt worden. Nelleke weeft de doek in de kleuren van de regenboog en de verschillende kleurschakeringen staan symbool voor de ontwikkelingsmogelijkheden van een kind. De geboortedoek kan gebruikt worden als omslagdoek voor een baby, of als dekentje, boxkleed, speelkleed en knuffeldeken.


Waaiers, té mooi om te gebruiken. Alhoewel we misschien de komende zomer snakken naar zo’n prachtige waaier die ons enige verkoeling kan geven. Ken je trouwens The Fan Circle International en The Fan Museum in Londen?

Jan Geelen gaf in 2007 in Maarn een lezing over de kanten waaier.


Net als vorig jaar was ik ook nu weer als gast aanwezig in Maarn. Twee tafels had ik ingericht met lotusschoentjes, mangeldoeken en er stond een computerscherm waarop mijn blog te zien was. Wederom veel belangstellende mensen ontmoet en gesproken. De tijd vloog, en zoals altijd kwam ik tijd tekort.

Barn Quilts

Barbara maakte me attent op de Barn Quilts. Een Barn Quilt is een schuur of een boerderij waarop een quiltpatroon is geschilderd. Vaak zijn deze schuren of boerderijen erg oud en van historische betekenis. De eerste Barn Quilt startte in de staat Ohio. Hierna zijn vele andere staten van Amerika en Canada begonnen met hun eigen Barn Quilts.


Dit is een LeMoyne Star quiltpatroon, geschilderd op een schuur op Garrett Highway in Accident, Maryland. Het is een van de haltes langs de Barn Quilt Tour, waar toeristen vanuit hun auto de quiltpatronen kunnen bekijken die geschilderd zijn op de lokale schuren door de Barn Quilt Association of Garrett County. Met deze geschilderde quiltpatronen hoopt men meer toeristen naar het platteland te trekken.

Foto: Barbara Haddock Taylor, Baltimore Sun, oktober 2011.

Textielpost – Tanzania

Op deze schrikkeldag reizen we samen met Noor naar Tanzania. Na de fantastische ervaring van de beklimming van de Kilimanjaro, ging Noor vijf dagen op safari. Ze bezocht een Massaidorp en vanuit Arusha stuurde Noor een schitterende textielkaart die precies een maand na verzending (25-1-2012) bij mij op de deurmat viel.


Noor: ‘Deze kaart geeft een beetje de prachtige kleuren weer van de kleding die door de traditionele Massai gedragen wordt. We hebben op ‘n markt, waar geen toerist verder te zien was, de pure Tanzaniaanse bevolking mogen ontmoeten. “De” tocht gaat morgen beginnen.’

Bij thuiskomst mailt Noor me het volgende: ‘Ik heb nog wat verdere informatie kunnen inwinnen bij de gids van de bergtocht, maar veel is het niet. De Shuka wordt gedragen door de Maasai, de oorspronkelijke bewoners van Tanzania en Kenia. De kleden die ze dragen zie je nog heel veel op straat en bij de jongens die het vee in de gaten houden. De rode kleur heeft verschillende betekenissen; van een Maasai begreep ik dat de rode kleur wijst op het feit dat ze bloed als dagelijkse voeding hebben. Van de gids begreep ik dat de kleur rood een afwerende kleur is voor het wild als je als herder in het veld je dieren hoedt. Het houdt de leeuwen op afstand. Ook verwijst de rode kleur naar het christelijke geloof. De blauwe kleur verwijst volgens de Maasai naar de hemel. Ook werden de dekens als tafelkleed gebruikt, zowel bij de Kilimanjarotocht als bij de safari.’

Nieuwe garens gebonden

Museum Het Leids Wevershuis opent haar seizoen 2012 met een expositie in stijl. Leden van de landelijke vereniging Weefnetwerk staan hiervoor garant. Zij gingen de uitdaging aan om te experimenteren met nieuwe en ongebruikelijke garens, zoals gemetalliseerd en wateroplosbaar garen, maar ook thermisch, reflecterend en gloeigaren. De weefsters onderzochten de eigenschappen van het garen en de mogelijkheden tot toepassing in plat en ruimtelijk weefwerk. Door deze nieuwe garens te combineren met traditionele materialen en technieken ontstonden verrassende en bijzondere werkstukken. Decoratieve kussens, luxe sjaals en tassen, opvallende sieraden, maar ook prachtige platte weefsels en tere, transparante en kleurrijke objecten. Deze expositie laat zien hoe het traditionele weefambacht is geëvolueerd tot een moderne kunstvorm.


De landelijke vereniging Weefnetwerk deelde op haar jaarlijkse bijeenkomst in 2010 aan de aanwezigen een klosje ‘onbekend’ garen uit. Het bijbehorende verzoek was met dit garen aan de slag te gaan en een werkstuk te maken voor een wedstrijd met als titel ‘nieuwe garens gebonden’. De respons was enorm, zowel in aantal als in diversiteit van het werk. Een deskundige jury koos uit de meer dan 100 inzendingen het werk van Marleen Jongen-Dijk en Geke Beenen de Bos als winnaars. Marleen maakte een serie van zeven kussens en verwerkte daarin kunstgras, scoubidodraden en een mix van rubbergaren met reflecterend garen. Geke Beenen de Bos viel met haar werk ‘Garen aan Banden’ in de prijzen. Zij weefde 2 x 16 banden van katoen met wit synthetisch garen, verstevigde de banden en naaide ze op elkaar. Van deze geweven banden, die je, indachtig het thema, een ‘nieuw garen’ zou kunnen noemen, vlocht zij een object dat zowel kan hangen als staan.


Ank Hazelhoff won met haar ‘Schelp’ de publieksprijs. Zij zegt hierover: ‘Het weefsel is gemaakt in vier tinten koperdraad gemetalliseerd garen. Het is geweven in een wafelbinding, waardoor een mooie transparantie ontstaat, met aan de randen een linnenbinding. Het oorspronkelijke vierkant is dubbelgevouwen en rondgetrokken waardoor de schelpvorm ontstond. Het experiment was erop gericht te ontdekken hoever je kunt gaan met een koperdraadweefsel om een mooie vorm te krijgen.’

Museum Het Leids Wevershuis vormt door haar geschiedenis en authentieke staat een prachtig decor voor deze expositie. Deskundige vrijwilligers vertellen graag over de woelige historie van dit markante huis(je) en kunnen saillante details en verborgen plekjes laten zien. Tijdens de weekenden zullen ook enkele deelnemende kunstenaars aanwezig zijn voor tekst en uitleg bij het getoonde weefwerk.

Nieuwe Garens Gebonden, expositie van werk van leden van Weefnetwerk. Van 17 maart tot en met 29 april 2012 in Museum Het Leids Wevershuis, Middelste Gracht 143, 2312 TV Leiden. Openingstijden: dinsdag tot en met zondag van 13.00 tot 16.00 uur. Toegang is gratis.

Schoonebeeker schaap


De Schoonebeeker dankt zijn naam aan de plaats Schoonebeek in het zuidoosten van Drenthe. Het is het grootste Nederlandse heideschaap. Zeer waarschijnlijk is de Schoonebeeker ontstaan uit het Bentheimer schaap, dat direkt over de grens in Duitsland werd gehouden. De Schoonebeeker is niet het oudste heideschapenras maar wel het zeldzaamste. De Schoonebeeker schapen op de foto lopen op de Geniedijk: een historische plek bij Fort Aalsmeer, onderdeel van de Stelling van Amsterdam.


Afgelopen zaterdag werd een kudde Schoonebeeker schapen geschoren in Aalsmeerderbrug en LiesbethJ was erbij om foto’s te maken en een vacht te kopen. Het spinnewiel is al van zolder gehaald, nu nog spinnen.


Over twee weken komen de lammetjes en tot die tijd blijven de schapen binnen in een mooie oude schaapskooi. Door het vroeg scheren hebben de schapen minder ongedierte en kunnen de lammetjes de spenen beter vinden.

Vervolg Friese merklap 1786 in 2012

Misschien herinner jij je de zoektocht nog naar de Friese merklap 1786? Is het wat weggezakt, geen probleem, het is mogelijk om het verhaal na te lezen via de diverse links die te vinden zijn in deze log. Op 11 januari 2012 kreeg ik een mail van MarianneP waarin zij het volgende schrijft: ‘Gister hoorde ik iets wat ik je toch even moet vertellen. We hadden quiltbee van onze quiltgroep hier in de Noordkop van Noord-Holland. Het gesprek kwam op merklappen, we hebben er allemaal wel een aantal van moeder, grootmoeder of zelf op school geborduurd. Een van de leden vertelde even dat ze een merklap bezit, geborduurd door naar ik meen haar moeder naar een patroon uit het museum in Enkhuizen, en ook het patroon nog in haar bezit heeft. Kun je je voorstellen dat ik meteen rechtop zat? Het is een quilter die niet zoveel met computer doet en het hele verhaal rond de Friese merklap was dus langs haar heengegaan.’

De Friese merklap is van zolder gehaald en op de foto gezet. De lap is geborduurd in 1980 door Grietje Reek, geboren in Heiloo in 1919. Het blaadje met kleuraanwijzingen is weggeraakt, maar de lap is geborduurd in de oorspronkelijke aangegeven kleuren.


Nadat het patroon boven water kwam, zijn er enthousiaste borduursters aan de slag gegaan om een nieuwe merklap anno 2011-2012 te gaan borduren. Tot nu toe waren er vier lappen klaar, van Dout, Hennie, Lieny en Jacquelien. Aan deze lijst wordt vandaag de vijfde merklap toegevoegd, en wel die van Hilde uit België.


Het jaartal en haar initialen ontbreken nog, maar die gaat ze absoluut toevoegen.

Ronald Kolk, Marte Röling en Margareth Stalman


Wat hebben Ronald Kolk, Marte Röling en Margareth Stalman gemeen met elkaar? Samen exposeren ze tot en met 18 maart 2012 in Museum Jan van der Togt.


Couturier Ronald Kolk presenteert zijn wintercollectie 2011/2012 ‘Pierrôt’. De collectie is gebaseerd op de Pierrôt schilderijen van zijn vriend George van Herwaarde, en vormt een eerbetoon aan hem en zijn grootvader, circusclown Marinôt. Ronald Kolk maakt hierin gebruik van ingetogen kleuren als bescheiden rood, voorzichtig zwart en broze pasteltinten. Hij nodigde Margareth Stalman uit om de bijpassende juwelen te ontwerpen.

Margareth Stalman is ruim dertig jaar actief als edelsmid. De laatste jaren richt Margareth Stalman zich vooral op emailleren, het aanbrengen van een kleurige, transparante glaslaag op edelmetaal.

Marte Röling maakte zes portretten van Margareth Stalman, gekleed in de couture van Ronald Kolk en afgemaakt met haar eigen juwelen. De pentekeningen zijn uitvergroot tot levensgroot formaat.

Voordat ik afgelopen donderdag in Aalsmeer het textiel van de Miao en Dong ging bewonderen, nam ik eerst een kijkje in Museum Jan van der Togt.





Spheres, armband geheel samengesteld uit gedreven en geplaneerde platen zilver, samen tot een bolvorm met beweging.




Hier kun je een filmpje bekijken van de opening op 9 februari 2012.

Verborgen pracht van China


Tot en met 11 maart 2012 is de expositie Verborgen pracht van China van Mieke Gorter te zien in het KCA te Aalsmeer. Gisteren bracht ik samen met Mieke een bezoek aan haar tentoonstelling. Het is niet voor het eerst dat ik de kleding van de Miao en Dong zie, maar het blijft telkens weer genieten van deze fleurige kleding die regelmatig versierd is met prachtig borduurwerk.


Op een bijzondere manier zijn de kledingstukken, zoals deze jasjes, tentoongesteld.



Lunchboxjes.


Een krekelmandje. Men vangt de krekel en vervolgens belandt hij in het mandje. Zijn zangkwaliteiten zal hij laten horen zodra hij een lekker groen blaadje te eten krijgt.


Detail van een haarsieraad.


Behalve textiel uit de collectie van Mieke Gorter is er werk te zien van Ma Hui en sieraden van Marijke Arp.

Groeimeter merklappenboek V


Het was niet de eerste keer dat er een bezoek werd gebracht aan het Stadsarchief Amsterdam, althans voor Peter. Mij trof je vandaag voor het eerst aan in de studiezaal van het Stadsarchief Amsterdam en ik had het er reuze naar mijn zin. Absoluut een leuke ervaring om een kijkje te mogen nemen in historische documenten en boeken, die je van tevoren moet aanvragen. Overigens bleken Peter en ik niet de enigen te zijn die gebruik maakten van het archief. In de loop van de ochtend stroomde de studiezaal nagenoeg vol. Muisstil zat iedereen aandachtig in historisch materiaal gedoken om hopelijk net die ontbrekende schakel in het onderzoek te vinden. Voor het merklappenboek is het archiefonderzoek in een vergevorderd stadium. Misschien nog één bezoek aan het Stadsarchief Amsterdam…