Textielpost – Rondje Nederland IV

Op deze mooie zonnige eerste pinksterdag gaan we een uitgebreide textiel-rondreis maken door Nederland. We starten in Lunteren, trekken vervolgens kriskras door Holland en we zien wel waar ons eindpunt is. Zet je schrap, haal diep adem en reis mee door ons wonderschone land met al zijn prachtige textiel, kunst en cultuur!


Licia Huizer: ‘Lierse Kant expositie t.g.v. Fie’s jubileum, 25 jaar. Krijg er zo weer zin in!’


Licia Huizer: ‘Vandaag een presentatie van Historizon bijgewoond in de Sint-Janskerk in Gouda. Fantastische dag! Lezing met o.a. Emo’s Labyrinth van de schrijfster
Ynskje Penning. Dit is toch nog een klein beetje textiel (detail van een gebrandschilderd raam).’

Op de kaart zie je een detail van Margaretha van Parma afgebeeld. Zij is ook de schenkster van dit Glas 23 voor de Sint-Janskerk in Gouda. Het is gemaakt in 1562 door Wouter Crabeth en heeft een hoogte van 20 m. Margaretha van Parma draagt kleding volgens de mode die voor de periode 1550-1600 gangbaar was voor de hogere klasse. Haar bovenlijfje heeft een hoog gesloten halslijn en het haar is gekruld volgens de laatste trend. De kroon voor deze landvoogdes mag niet ontbreken.


Licia Huizer: ‘Zaterdag 4-2-2012 in de sneeuw – in de zon op een terras in Delfshaven viel m’n oog op deze kaart. Daarna een mooi concert gehoord… .’
Wie voor 2010 Cargelli in Google tikte, kreeg geen resultaten terug. De couturier die het Rotterdam van de wederopbouw stijl en glamour gaf, was zo goed als vergeten. Museum Rotterdam zette het mode-icoon uit de wederopbouw met een expositie in het Schielandshuis weer op de kaart én in Google. Neem de tijd voor de schitterende
online-expositie van Cargelli.


Hilde Lemarcq, Mayken en Leen: ‘Groetjes van drie Belgische vriendinnen die drie dagen genieten van lekkere en mooie dingen in Tilburg, Den Bosch en Horst, met textiel als rode draad.’

Op de kaart staat the babyshell afgebeeld die tentoon was gesteld in het Kruithuis in Den Bosch. De expositie was 4 maart 2012 voor de laatste dag.


Hilde Lemarcq: ‘Dame met lelie (1895-1905). Ontwerp van Léon V. Solon voor tegelhandel A.M.A. Heystee, Amsterdam. Tableau gemaakt in cloisonné-techniek waarbij de lijnen met een kleispuitje getekend zijn en een reliëf vormen. De kleurvakken zijn opgevuld met uitvloeiende glazuren.
Naast de quilts hebben de tegels me ook geboeid, zeker deze dame met haar prachtig kleed. Morgen nog een bezoek aan Six yards in Arnhem.’

De expositie Moderne Quilts en Antieke Tegels in het Nederlands Tegelmuseum in Otterlo is verlengd tot en met 1 juli 2012.


Hilly: ‘Heerlijk paasweekend Drenthe, enige textielkaart die we zagen voor je. Beeldentuin De Havixhorst geweest, Drents Museum: China in gouden eeuw. Lekker gegeten, gefietst. Pracht verblijf op Het Buytenhof, een erfgoedlogies met 3-gangen ontbijt mmm! Aanrader!’

Sinds het einde van de vijftiende eeuw, werden door de boeren ganzen vetgemest die op een vast tijdstip naar Coevorden werden gedreven: er was dan Ganzenmarkt. Het drijven van de ganzen gebeurde door de ganzenhoedsters. Op de markt in Coevorden werden de ganzen verhandeld en uiteindelijk via Rotterdam naar Engeland verscheept met als eindbestemming ‘de kerstdis’. Tegen het einde van de negentiende eeuw was hierin overigens enige verandering gekomen. Op de markt verminderde het aanbod van ganzen zienderogen. Rond 1920 verdween de Ganzenmarkt.

Heden ten dage is de Ganzenmarkt een folkloristisch evenement. Net als vroeger worden ganzen door de winkelstraten van Coevorden gedreven. Dit gebeurt door ganzenhoedsters in oude kledij. Ieder jaar wordt traditiegetrouw een Miss Ganzenhoedster gekozen. Na het binnendrijven van de ganzen komen de ganzenhoedsters op het marktplein bijeen en kiest een jury de Miss Ganzenhoedster. ‘s Middags is de verkiezing van de Mini-Miss Ganzenhoedster. De gekozen meisjes dragen deze titel een jaar lang en vervullen allerlei representatieve taken in de gemeente Coevorden. Op de kaart zie je Miss Ganzenhoedster Philine Schultz 2010 en Mini-Miss Ganzenhoedster Natalie Massa 2010.


NollekeM: ‘Vraag me niet hoe, maar plots kwam ik al surfend op het net, bij jouw weblog terecht. Ooit deed ik een opleiding in de textiel, (onderwijs), maar creatief niet goed genoeg en lesgeven vond ik ook niet leuk. Maar door de opleiding bleef wel de interesse in textiel (-geschiedenis). Tot op vandaag. Ik heb een leuke verzameling “textiel op postzegels” en bezoek veel tentoonstellingen als er textiel aan te pas komt. Ik zal je site blijven volgen.’

De textielkaart laat de Breischool te Huizen zien, getekend door Wally Moes (1856-1918). Collectie Singer Museum te Laren.


Ine: ‘Met het Boekweekgeschenk naar Amsterdam. Voor de tentoonstelling “Jodendom, een wereld vol verhalen”. Ik heb zelfs een textielkaart gevonden (de enige). De Alefbet tapijten (=alfabet). Prachtige weefsels in hele mooie kleuren. De hele tentoonsttelling is een aanrader!! Nog tot en met 15 mei 2012. Daar is ook meer textiel te zien. Foto’s maken mag niet.’

De expositie is voorbij, maar op de website van Radio Nederland Wereldomroep kun je nog voorwerpen bekijken.


AnnemieF: ‘Deze kaart hoeft toch geen uitleg, hè. Het was weer geweldig in het Onderwijsmuseum. Alleen jammer dat ze gaan verhuizen. Zie site. Nog maar open tot 1 april 2012.’
Het Onderwijsmuseum bezit een rijke collectie handwerk, aangeduid als de Collectie Textiel. De werkstukken zijn merendeels vervaardigd op scholen en opleidingen. Het artikel Collectie Textiel: Van nuttige handwerken naar vrije expressie besteedt aandacht aan de herkomst ervan en aan het vak handwerken op de Nederlandse scholen. Het artikel is geschreven door Yvonne Starrenburg en dat kun je hier lezen, pagina 16 tot en met 22.


Elma: ‘In de winkel van Nynke Gardeniers, edelsmid in Grijpskerk vond ik deze kaart van het aankleedpopje. Nynke die prachtige sieraden maakt en schitterend antiek verkoopt, heeft mijn gouden ringetje met granaten wat groter gemaakt, in de loop der jaren was het te klein geworden en ik wil het graag weer gaan dragen.’


Een quiltkaart van Trijntje. Dit patroon is bij Wendy Vosters gratis te downloaden.


Dout, Elske en Elza: ‘Even een kaartje van ons drietjes. We zijn net terug van het Hannemahuis. Wat prachtig.’

Op de kaart staat een pop afgebeeld in kleding van het Harlinger stadsweeshuis.


Dorien van Voorden: ‘Vandaag op de terugweg van een weekendje Makkum nog een bezoek gebracht aan het Museum Hindeloopen. Mooi, leuk, klein museum met een paar prachtige merklapjes. Ik heb foto’s gemaakt, als ze gelukt zijn stuur ik ze je toe. Ook prachtig zilver handwerk toebehoren gezien.’

De Hindelooper vrouwendracht was zeer kleurrijk door de combinatie van gebloemde (sitsen) en geruite (Oostindische bonten) stoffen en de aparte hoofdtooi. Maar ook het verschil tussen rouw en niet-rouw, gehuwd of ongehuwd en pronk- en werkdracht maakte deze dracht bijzonder. De blauwe kleur van het kostuum duidde op rouw.
Omstreeks 1880 verdween deze dracht uit het straatbeeld. Alle variaties van de vrouwen- en de mannendracht en de verschillende kinderkostuums zijn in het museum te zien.


Lilian: ‘Omdat we tóch langs Goes kwamen, zijn we even gaan kijken naar de merklappen in Museum De Bevelanden. De afbeelding op de kaart was één van de geëxposeerde lappen en wat mij persoonlijk betreft, de aardigste. Heb je deze kaart al?’


LiaS: ‘Wat was er veel te genieten. Zoveel streekdracht op een dag, en dan nog zoveel interessants in de Oudheidkamer. De dag kon niet meer stuk.’

Wint Rusland het songfestival 2012…


Zes fleurig geklede oudere dames in klederdracht vertegenwoordigen vanavond het Eurovisie Songfestival voor Rusland. De vrouwen komen uit het dorpje Buranovskiye, gelegen in de deelstaat Oedmoertië. De dames verklaarden in een interview voor de Russische televisie dat zij met hun optredens maar één doel voor ogen hebben: het inzamelen van geld voor de bouw van een kerk in hun dorp. Ze zijn allen weduwe, meestal van aan drank overleden mannen.

Rusland heeft de origineelste inzending en het liedje heeft ook nog eens een deuntje dat blijft hangen. Of de dames nu winnen of niet, ze zullen in ieder geval niet snel vergeten worden. Heb je het liedje gemist, kijk dan hier.

Textiel in Indonesië I

Marjo B-W reist veel en komt zo op veel mooie plaatsen. In Indonesië is ze diverse keren geweest en vandaag schrijft ze haar eerste verhaal over dit land. Deel II volgt binnenkort. Neem even de tijd om met Marjo B-W op ontdekkingstocht door Indonesië te gaan.

Marjo B-W: ‘Indonesië heeft een prachtige textielcultuur. Batiks zijn natuurlijk bekend, maar ook op het gebied van geborduurde textiel en ikat-weefsels is veel moois te vinden. Het Museum Tekstil in Jakarta zit in een ruime witte villa, met een mooie voortuin met grote bomen, en wat bijgebouwen aan de achterkant. De entreeprijs was in 2010 omgerekend nog geen 20 cent per persoon. De collectie is tentoongesteld op de benedenverdieping, met prachtige tegelvloeren. De collectie is niet groot (dat kan ook niet voor zo’n entreeprijs). Er hangen batiks uit verschillende streken. Je vindt ze in allerlei kleuren en motieven, van stemmige donkerbruine strepen tot vrolijke oranje motieven.


Verder staan er wat poppen met traditionele feestkleding (met veel opgenaaide kraaltjes) en er zijn doeken met ikat-weefsels. Veel hangt achter glas, en is helaas niet goed te fotograferen. Overal staat een kaartje bij waarop de herkomst vermeld wordt, maar over hoe oud de doeken zijn, en wat de motieven betekenen, wordt geen informatie gegeven. Er staat wel een weefgetouw om ikat te weven. Om de Indonesische jeugd vertrouwd te maken met hun eigen cultuur, krijgen schoolklassen die op bezoek komen een vragenblad uitgereikt. Al rondgaande kunnen ze de vragen beantwoorden (met een fictieve vraag als “hoeveel kraaltjes zitten er op deze jurk” hou je ze wel even bezig…).



Achter in de tuin van het museum wordt in een bijgebouw de mogelijkheid gegeven voor het volgen van een batik-workshop: een hele dag voor een zakdoek-formaat tot meerdere dagen voor een grotere doek. Op de foto zie je een groepje vrouwen aan het werk met een eendaags werkstukje, de vrouw alleen op de foto is bezig aan een groter project. We hebben even staan kijken, en kregen grote bewondering voor het vele werk wat er in zit!


Ook in het Nationaal Museum van Atjeh vind je textiel, in de vorm van traditionele bruidskleding (helaas door glas moeten fotograferen). Ook borduurwerk wordt op feestkleding toegepast.



In het hedendaagse leven in Indonesië wordt voornamelijk westerse kleding gedragen, voor vrouwen veelal met een hoofddoekje. Vrouwen in sarong met een mooi kanten bloesje zie je steeds minder, eigenlijk alleen nog bij speciale gelegenheden. Een (spijker)broek is ook voor vrouwen een gemakkelijk kledingstuk geworden. Op het platteland zie je op vrijdag nog wel mannen in prachtige sarongs naar de moskee lopen. Maar daarna verkleden ze zich weer, in gewone kleding. Kleine kinderen worden nog in een slendang gedragen, soms door de moeder, soms door een ouder zusje. Maar een sarong en slendang zijn voor meer dingen handig, je kunt er ook goederen mee vervoeren (b.v. een doos op je rug binden), en je kunt zo’n doek als sjaal gebruiken. In m’n hotelkamer had ik een dubbelgevouwen sarong over de glazen salontafel gelegd en als ik naar het zwembad ging, knoopte ik ‘m even om.


Batik overhemden zie je nog wel veel, soms hele groepen mensen met hetzelfde motief. Dat zijn dan mensen van een bepaald departement van een ministerie, of personeel van een onderneming (op de foto: de kamermeisjes van een hotel).


Behalve in Atjeh waar na de tsunami een groepje vrouwen economisch onafhankelijk konden worden door zich met patchwork bezig te houden (een Australisch hulpproject), heb ik in Indonesië weinig patchwork gezien. Ik weet dat het wel gemaakt wordt, want op de Pasar Malam in Den Haag heb ik ooit een dubbelzijdige patchwork quilt gekocht (zonder vulling). In het Openluchtmuseum Taman Mini in Jakarta vond ik in het Sumatra-gebouw een quilt met zandlopermotief.

In de omgeving van Bandung zijn veel textielfabrieken, onder andere wordt daar kleding gemaakt voor Esprit, Tommy Hilfiger en Columbia. In de stad zelf vind je vele outlet shops, waar voor weinig geld restanten of kleding met een klein foutje te koop is. In de weekeinden komen er veel mensen op af, zelfs vanuit Maleisië en Singapore.


Al met al: de Indonesiër kan trots zijn op z’n textielcultuur!’

In Den Haag wordt tot en met 28 mei 2012 de Pasar Malam gehouden. Tegenwoordig Tongtong Fair genoemd. Kijk voor meer informatie op hun website.

Textielpost – St. Petersburg I

Enkele maanden geleden kreeg ik een e-mail van Julia uit St. Petersburg. Zij heeft veel belangstelling voor het Berlijnse wolwerk en oude borduurpatronen. Na diverse mails over en weer kwam mijn Textielpost ter sprake en ze vond het erg leuk om een textielkaart vanuit St. Petersburg te sturen. Ze was zo enthousiast dat ze zelfs een envelop met kaarten verstuurde, maar die is helaas nooit aangekomen. Waar is deze envelop gebleven…


Een zeer toepasselijke textielkaart uit St. Petersburg. Op de kaart zie je tsaar Paul I met zijn tweede vrouw Maria Fjodorovna en twee van hun tien kinderen, Anna en Nicolas. Anna Paulowna trouwde in 1816 met Willem II, koning der Nederlanden van 1840 tot 1849.

Wat moeten we over de kleding van Maria, Paul en hun kinderen zeggen. Helemaal volgens de laatste mode, zou ik zeggen en de rijkdom en status stralen er vanaf. Maria en Paul hadden een goed huwelijk en de band was goed tussen deze twee mensen. Maria overleefde vier van haar tien kinderen. Zij stierf op 5 november 1828 in St. Petersburg. Haar man Paul werd in St. Petersburg vermoord door zijn zoon Alexander I op 12 maart 1801. Dit is een zeer beknopte beschrijving van het leven van Maria en Paul. Via bovenstaande links kun je de geschiedenis van deze mensen lezen.

Textielpost – Maryland (Amerika)

We blijven nog eventjes bij de merklappen en gaan daarvoor naar Amerika.
Barbara Hutson stuurde voor textielpost een merklappenkaart waarop de aankondiging van de expositie in Stitches: Unraveling Their Stories staat te lezen. Op deze tentoonstelling kun je merklappen en ander borduurwerk zien, dat zo’n 200 jaar geleden gemaakt is door meisjes uit het Chester County gebied en omgeving. De tentoonstelling loopt tot 7 september 2012.

Friese merklap 1786 anno 2012 – Dorothé

In de log van 15 april 2012 lees je over de komende expositie van Naald & Draad in Roermond, op 17, 18 en 19 augustus 2012. Het zou ontzettend leuk zijn om op deze tentoonstelling meerdere voorbeelden te zien van de Friese merklap 1786 anno 2011-2012. Dout, Hennie, Lieny en Jacquelien, Hilde en Helga hebben hier al eerder hun mooie merklap laten zien en hopelijk kunnen we die in Roermond van dichtbij bewonderen. Vandaag kan er aan dit rijtje een nieuwe Friese merklap 1786 anno 2012 toegevoegd worden en wel die van DorothéB.


Na het lezen van het laatste berichtje over de Friese merklap 1786 anno 2011-2012, werd Dorothé zo enthousiast dat ze de volgende dag naald en draad pakte om aan de slag te gaan. Het ging zo lekker dat ze de merklap binnen een maand af had. Op 15 mei hechtte ze het laatste draadje af. DorothéB koos voor kleuren die ze op voorraad had en borduurlinnen dat ze in de kast had liggen. Ze borduurde op 8-draads linnen met de DMC kleuren 612 (beige), 918 (roodbruin), 926 (oudblauw), 927 (lichtblauw), 470 (lichtgroen), 469 (middengroen), 937 (donkergroen) en 535 (donkergrijs). Deze fraaie merklap is te zien in augustus in Roermond. Wil je meer informatie over de expositie neem dan contact op met Sabine door haar een e-mail te sturen naar het volgende adres: info@naaldendraad.com

Heb je het patroon van de Friese merklap 1786 nog niet, ga dan naar de log van 1 mei 2011, klik op de afbeeldingen om ze te vergroten om daarna het patroon uit te printen.

Merklappen op de vrijmarkt in Gouda

De nicht van Licia Huizer was op Koninginnedag vroeg uit de veren om op zoek te gaan naar vondsten op de vrijmarkt in Gouda. Om 6.00 uur liep ze klaarwakker rond op de vrijmarkt. Ze trof een kleedje aan dat vol lag met borduurwerk. Speldenkussens, schellekoorden, schilderijtjes, losse borduursels, klokkenkleedjes en nog veel meer. Verder in een oude doos een paar ingelijste merklappen. Ze snapte er niks van en vroeg aan de mevrouw of ze zoveel borduurde. Nee, het was allemaal verzameld door haar schoonmoeder en nu werd ‘de rommel’ opgeruimd. Deze mevrouw begreep niet dat de nicht van Licia nog naar die oude merklappen keek en toen ze vroeg hoeveel ze per stuk waren zei ze € 1. Drie merklappen werden gekocht voor een totaal prijs van € 3. Het blijft dus een verrassing wat je kunt aantreffen op een vrijmarkt.


Een fleurige merklap met de datum van 1857. Dit zal een replica zijn als je kijkt naar de kleuren, stof en de lijst. Maar daardoor zeker niet minder mooi en dat slechts voor een appel en ei.


Een schitterende merklap uit de tweede helft van de 19e eeuw die gemaakt is in het weeshuis van Deventer, volgens de gegevens die op een briefje staan geschreven en te vinden is op de achterkant van de lijst. Een foto van de maakster is eveneens toegevoegd en zorgt voor extra toegevoegde waarde.


De merklap is door IHH-Johanna Hermanna Hensen gemaakt. Johanna werd geboren op 25 februari 1853 te Deventer en op 4 mei 1865 opgenomen in het weeshuis van Deventer waar Johanna de merklap maakte. In 1877 trouwde ze en op 20 februari 1934 overleed Johanna Hensen te Rotterdam.
Een prachtige merklap voor een prikkie!


De derde merklap voor het symbolische bedrag van € 1. Het is een merklap uit 1778 en is de jaren niet ongeschonden doorheen gekomen. Vlekken en rechtsonder op de lap is een hap uit. Maar er blijft nog veel interessants over. De borduurster is Aeike Ockes en boven elke letter van haar naam borduurde ze een kroon. Een naam die met name in Groningen voorkomt. Gaan we de merklap beter bekijken dan zien we de gekroonde G op de derde rij.

AafkeB schrijft in de nieuwsbrief van Merkwaardig nummer 51, oktober 2001, een verslag over haar zoektocht naar merklappen met de gekroonde G. Ze had er veel gevonden en vergeleken met elkaar. Haar conclusie: ‘Alle merklappen waar de G met kroon op voorkomt kan ik vaststellen dat het lappen uit Groningen zijn. Er zijn ongetwijfeld lappen bij die uit grensgebieden of aangrenzende provincies komen. Tevens zal door familiebezoeken e.d. uitwisseling van voorbeeldmateriaal hebben plaatsgevonden. Toch lijkt het mij logisch dat het om Groningse merklappen gaat, omdat de kroon op de G deze letter accentueert en zonder meer verwijst naar de G van Groningen.’ We kunnen terecht zeggen dat de nicht van Licia op het juiste moment op de juiste plek was en nog belangrijker, ze heeft deze bijzondere en speciale merklap en de anderen gered van de vuilnisbak!

Back to Back Challenge


Back to Back Challenge – van rug tot rug – van de rug van een schaap tot de rug van een man! In Swalmen werd afgelopen zaterdag 12 mei geprobeerd om het wereldrecord ‘Back to Back Challenge’ te verbreken. De snelste breister ter wereld, Miriam Tegels uit Swalmen en een team van zes specialisten deden de poging. Ze moesten een schaap scheren, de wol spinnen en twijnen om er vervolgens een volwassen trui van te breien. En dat in minder dan 4 uur en 51 minuten; het huidige Guinness World Record. De internationale ‘Back to Back Challenge’ werd voor ’t eerst gehouden in 1992 in Schotland. De wedstrijd was bedoeld om wol, spinnen en breien uit de vergetelheid te halen.


Het Back to Back Challenge team is er afgelopen zaterdag in Swalmen niet in geslaagd om het Australische Guinness World Record van 4 uur en 51 minuten te verbreken. Voor het Europese vasteland is het team er wel in geslaagd om een record te vestigen met de tijd van 6 uur, 3 minuten en 28 seconden. Miriam Tegels, initiatiefneemster en ongeslagen Guinness World recordhoudster snelbreien: ‘De lat lag hoog, de voorbereidingen waren optimaal, echter het weer werkte niet mee. We startten met een buitentemperatuur van 11 graden. Te koud om lekker soepel te kunnen spinnen en te breien met het team. Met een hogere temperatuur zou de wol ook beter te verwerken zijn geweest, gezien het vetgehalte.’


Dit resultaat smaakt echter naar meer en het team ‘Groenewoud’ blijft strijdlustig. Zij zijn ervan overtuigd dat bij een volgende poging om het Guinness World Record te verbreken haalbaar is. ‘Wat we wel bereikt hebben is om Europa als deelnemend continent op de kaart te zetten. We zijn hiermee een geduchte tegenstander geworden voor Australië, USA, Japan, Schotland, Canada en Zuid-Afrika.’ Eind juni 2012 zal bekend worden wat de exacte ranking zal zijn ten opzichte van de rest van de wereld. De belangstelling was enorm en de sfeer was perfect. De tuin van Pension Groenewoud in Swalmen vormde het decor voor de uitdaging. De eigenaren, Paul Keulen en José van Wijlick hadden de schitterende locatie gratis ter beschikking gesteld. Aan het initiatief was een goed doel gekoppeld; Stichting Kumi Hospital Uganda , een initiatief van de Swalmense verloskundige Steffie Mooren. De opbrengst van de verkoop van koffie, vlaai (die gratis beschikbaar was gesteld door Swalmer bakkers), originele spullen uit Uganda en de verkoop van vers geschoren wol van schapen van boer Ton Dings uit Asselt heeft ruim € 700 opgebracht.

Udeng – hoofddeksel voor de Balinese man


Gisteren kwam ik onverwachts deze man tegen in de Balinese dracht. Sinds drie jaar woont EvertR. op Bali en op dit moment is hij voor een kort familiebezoek in Nederland. Twee dagen werden foto’s geëxposeerd in Stiphout. Foto’s die EvertR. op Bali maakte. Prachtige afbeeldingen en de bijbehorende verhalen maakte het geheel compleet. Natuurlijk kon ik het niet laten om te informeren naar zijn kleding. Hij droeg een baju, een hemd met lange mouwen en machinaal borduurwerk. De sarong had hij voor even vervangen voor een zwarte pantalon. Het meest opvallende aan de Balinese dracht voor mannen is het hoofddeksel, genaamd de udeng. De udeng is een doek die op een speciale manier wordt gevouwen waarbij de knoop op het voorhoofd komt te zitten. Je kunt ook een voorgevormde udeng kopen zoals het exemplaar van EvertR. Het traditionele hoofddeksel kan in verschillende kleuren worden gedragen. De udeng op de foto is voor elke dag. Voor een ceremonie in de tempel wordt een witte udeng of wit met een patroon waarin gouddraad is verwerkt gedragen. Voor een huwelijk heeft een udeng van batik of met batikmotief de voorkeur en voor een crematie geldt een zwarte udeng of eentje met batikmotief en een zwart accent.

Er worden meerdere betekenissen gegeven aan het hooddeksel de udeng. Sommigen beweren dat de hoofddoek symbool staat voor de Hindoe drie-eenheid: Brahma, Wisnu en Siwa. Anderen beweren dat de udeng dient als verbinding tussen God en de mens.