In Memoriam Catharina Elisabeth Ruinemans-Derks 29.9.1926 – 13.3.2020


Het is november 1996 als ik met mijn dochter in het ziekenhuis ben voor een afspraak. Na afloop gaan we samen nog even naar het winkeltje in de hal van het ziekenhuis. We kijken naar de tijdschriften waar ik het magazine Vrij Nederland pak. Een tijdschrift dat ik anders nooit inkijk of koop. Tot mijn grote verrassing lees ik bij het onderdeel ‘Gezocht & Aangeboden’, onder de rubriek ‘Kunst & Antiek’ de volgende advertentie: ‘Te koop van part. coll. MERK-EN STOPLAPPEN Burg. Weeshuis A’dam 1799-1837.’

Mijn belangstelling was gewekt en ik nam contact op met de eigenaars. Er waren meerdere belangstellenden, maar ik bleef contact houden met de familie. Het klikte tussen ons mede door de gemeenschappelijke belangstelling voor de geschiedenis van de merk- en stoplappen. Na een aantal bezoeken en gesprekken werd de koop gesloten.

Na de aankoop van het familietextiel bleven mijn man en ik contact houden met Bep en Hans Ruinemans. Waren zij voor vakantie in het zuiden van het land dan kwamen ze altijd even op bezoek bij ons en wij reisden diverse keren naar Zwolle. Vaak kwamen tijdens deze bezoekjes de mooie familieverhalen aan bod; de verhalen die aldoor van moeder op dochter waren doorgegeven. Te bijzonder om hier niets mee te doen. Zo ontstond al vrij snel het idee om de familiegeschiedenis verder uit te zoeken. Na jaren speurwerk in het Stadsarchief en foto’s bekijken met Bep in Zwolle hebben we een vrij compleet beeld kunnen vormen van de familiegeschiedenis. Bep genoot als het familiealbum op tafel kwam (zie foto bladzijde 134 van het merklappenboek). Ze vertelde heel graag over haar familie en daarnaast toonde ze veel interesse voor de Nederlandse taal. Op 15 februari 2013 kreeg Bep het eerste exemplaar van het merklappenboek aangeboden op de Handwerkbeurs in Zwolle. Haar kinderen en kleinkinderen bezorgden hun moeder/oma een onvergetelijke dag!

Nadat mijn merklappenboek af was, bleef het contact in stand alleen verliep dit steeds vaker via haar dochter Liesbeth omdat de gezondheid van Bep langzaam achteruit ging. De laatste jaren verbleef Bep in een verpleeghuis waar zij na een mooi en lang leven op 13 maart 2020 rustig is ingeslapen. Een bijzonder persoon is heengegaan.

Ik bewaar mooie herinneringen aan de ontmoetingen met Bep en haar man Hans (overleden in 2009). Zonder de prachtige en bijzondere verhalen van Bep was het merklappenboek nooit tot stand gekomen.

Door het coronavirus zijn de richtlijnen ten aanzien van een uitvaart aangescherpt. Alleen eerstegraads bloed- en aanverwanten zijn toegestaan. Hierdoor kan ik niet bij het afscheid van Bep zijn, maar in gedachten ben ik bij haar.