Tonje Høydahl Sørli


Tonje Høydahl Sørli, We don’t know what the little bird sings.

Textiel Plus: ‘De Noorse kunstenaar Tonje Høydahl Sørli (1978) legt met haar werkwijze de constructie van het weven bloot. Ze laat een deel van de kettingdraden van haar raamweefsels bewust ongebruikt waardoor deze een zichtbaar element in het totaalbeeld worden. Bovendien integreert ze het weefraam in het werk door haar weefsels er gewoon op te laten zitten en het geheel vrijstaand op de vloer tentoon te stellen.’ Wil je het artikel lezen over Tonje Høydahl Sørli kijk dan hier.

Wil je graag elke donderdag een artikel van Textiel Plus in je mailbox ontvangen, meld je dan aan voor de nieuwsbrief.

Kerst-muurschildering in Birmingham van Banksy


Foto: Banksy

Banksy schilderde op een muur in Birmingham twee rendieren die de bank als de slee van de Kerstman de lucht in lijken te trekken.

Banksy publiceerde op zijn Instagram-account een filmpje van een zwerver die op de bank gaat liggen slapen. ‘God zegene Birmingham’, schreef hij er bij: ‘In de twintig minuten dat we Ryan filmden op deze bank gaven voorbijgangers hem een warme drank, twee chocolade repen en een aansteker – zonder dat hij om iets vroeg.’ Ryan is een dakloze.

Met deze muurschildering wil Banksy de aandacht vestigen op het gigantische daklozenprobleem in Groot-Brittannië. Meer dan 300.000 inwoners zijn dakloos, zij slapen ‘s nachts op straat, op bankjes of zelfs in het gras in parken.

Eerder plaatste ik een afbeelding van Banksy op dit blog, die je hier kunt bekijken.

Antimakassar


Het onderwerp antimakassar kwam al eerder voorbij op dit blog, namelijk op 8 december 2009. Vandaag borduren we er even op verder want Sylvia Witteman besprak antimakassar in de rubriek Lexicon der onterecht vergeten woorden in de Volkskrant. Zoals je wellicht weet is een antimakassar een kleedje (vaak wit gehaakt) dat over de rugleuning van een beklede stoel of bank werd gelegd om deze te beschermen tegen de makassarolie die mensen gebruikten als haarverzorging. De makassarolie werd later vervangen door Brylcreem. Nadat Brylcreem uit het leven verdween en de mensen hun haar steeds vaker gingen wassen, verdwenen ook de antimakassars behalve in de vliegtuigstoelen waar ze vaak van papier zijn. ‘Inmiddels waarschijnlijk niet meer tegen vet haar, maar tegen hoofdluis’, volgens Sylvia Witteman.

Hier kun je het verhaal van Sylvia Witteman lezen over de antimakassar.

Foto’s van Milagros Caturla


Milagros Caturla/Tom Sponheim Collection.

In 2001 kocht de Amerikaan Tom Sponheim ongeveer 100 zwart-wit negatieven op een rommelmarkt in Barcelona voor iets meer dan drie euro. Thuis in Seattle ontwikkelde hij de negatieven. De foto’s bleken gemaakt te zijn in de jaren zestig van de vorige eeuw en geven een prachtig inkijkje in het dagelijks straatbeeld van die tijd. Helaas was de fotograaf niet bekend. Om de maker van de foto’s te achterhalen zette Sponheim een Facebookpagina op die goed bezocht werd. Op een gegeven moment kwam Begoña Fernández Díez op de Facebookpagina terecht en zij was vastberaden om de fotograaf te vinden. In maart 2017 lukte het haar om de fotograaf te identificeren als Milagros Caturla die in 1962 de vierde prijs voor vrouwenfotografie had gewonnen.

Milagros Caturla Soriano werd in 1920 in Barcelona geboren. Zij was het zevende kind uit een gezin van tien kinderen en de dochter van een luitenant-kolonel in de infanterie. In oktober 1957 sloot ze zich aan bij de fotografiegroep Dames van Catalonië en een paar maanden later, in april 1958, kreeg ze de derde prijs in de gemengde fotowedstrijd voor mannen en vrouwen. Caturla bleef altijd alleen en zij stierf in 2008 aan de ziekte van Alzheimer.

Dit verhaal doet sterk denken aan John Maloof die de foto’s van Vivian Maier ontdekte.


Milagros Caturla/Tom Sponheim Collection.


Milagros Caturla/Tom Sponheim Collection.


Milagros Caturla/Tom Sponheim Collection.

Vrouwen voor de lens, van zeldzaam tot selfie

In Stadsmuseum Woerden is tot en met 15 maart 2020 de expositie Vrouwen voor de lens, van zeldzaam tot selfie te zien. Aan het eind van het jaar waarin 100 jaar vrouwenkiesrecht wordt gevierd, brengt het Stadsmuseum met deze tentoonstelling een ode aan alle vrouwen in Woerden en omgeving. Het museum laat met 123 foto’s van vrouwen in de 19e en 20e eeuw zien hoe vrouwen in hun werk, op straat en tijdens hun hobby in Woerden steeds zichtbaarder werden.


Bij de ingang van het museum staat een uitgesneden foto van de parapluverkoopster Adriana van Gulik-de Kok op board met een staander. Foto: Jaap van der Vooren sr.

Adriana wordt in 1894 geboren te Amsterdam. In 1915 trouwt zij met Jacobus van Gulik te Zwammerdam. Met een paard en (woon)wagen trekt het echtpaar door de streek waarbij Jacobus werkt als scharensliep en stoelenmatter en Adriana paraplu’s verkoopt en repareert. Het echtpaar krijgt tien kinderen die allemaal in de woonwagen worden geboren. In de jaren dertig betrekt het gezin een woonboot (schip Hercules) in de Singel van Woerden. Zowel in deze stad als in de omgeving werkt Adriana wederom als trotse parapluverkoopster. Als moeder brengt ze haar kinderen gevoel voor orde en discipline bij maar tegelijkertijd hecht zij grote waarde aan educatie. Ze neemt hen daarom niet mee langs de deuren maar stuurt ze in plaats daarvan naar school. Behalve moeder wordt zij ook grootmoeder. Pas aan het einde van de jaren zestig, als zij de AOW gerechtigde leeftijd allang gepasseerd is stopt Adriana met venten. Samen met Jacobus viert zij nog haar vijf- en vijftigjarige huwelijk voordat hij in 1970 komt te overlijden. Zelf overlijdt ze in 1975. De kleurrijke Woerdenaar Cor van Gulik is haar kleinzoon.

Cor was de stadsgek en iedereen had het goed met hem voor. Hij reed altijd luid bellend op zijn fiets met een te krappe broek aan, zodat je mooi in zijn bilspleet kon kijken. Soms stal hij wat te eten, meestal kreeg hij wat. Soms deed hij iets expres, want dan kon hij lekker een nachtje in de politiecel slapen. Cor is alweer een aantal jaren geleden overleden.

Een artikel over deze expositie in het AD, een artikel in de Woerdense Courant, een artikel in Cultuur Lokaal en aandacht bij de lokale omroep.

Hand- en voetschoentjes voor Australische koala’s met brandwonden


In de Quiltshop 100 rozen van Jeltje van Essen worden hand- en voetschoentjes gemaakt voor koala’s die getroffen zijn door de bosbranden in Australië. Veel dieren hebben inmiddels een plekje gevonden in een van de opvangcentra in het land. Wel kampen ze nog met brandwonden aan handen en voeten. Hiervoor zijn met spoed hand- en voetschoentjes nodig. Een oproep van Jeltje van Essen aan kennissen, leverde een stormloop aan reacties op. Inmiddels zijn er al zo’n 200 setjes gemaakt.

Gewone handschoentjes van fabriekstextiel zijn niet geschikt voor de tere en verbrande koalapootjes en daarom worden quilters ingeschakeld die nog met puur katoen werken. ‘In normaal textiel zitten allemaal kunststoffen die slecht zijn voor de wondjes. Onze quilts zijn veel zachter en voorkomen infecties’, verklaart Van Essen, die weigert quilts te maken of materiaal te verkopen anders dan van katoen. ‘Als mensen het goedkoper willen, stuur ik ze naar de markt.’

De verbrande koala’s zijn allemaal behandeld, hebben verband om hun gehavende pootjes en de hand- en voetschoentjes moeten de pijn van de beertjes een beetje verzachten.


Van links naar rechts: Jeltje van Essen, Henk Muller, Agnes Wesselink en Gerba de Blieck. Foto: Hissink.

Bron tekst: Dagblad de Stentor

Crowdfunding voor De Katoendrukkerij


Nathalie Cassée.

In dit bericht lees je over De Katoendrukkerij die vanaf voorjaar 2020 terug is in Amersfoort. Voordat het zover is moet er nog veel werk verricht worden. Als men een bijdrage wil leveren, kan men zich aanmelden als vrijwilliger of de komende maand inleggen in de crowdfunding via voordekunst. Daarmee draagt men bij aan het in stand houden van een uniek stuk erfgoed in Nederland.