Kerstpost 2012


Wat was het weer heerlijk om de afgelopen weken de kleurrijke kerst- en nieuwjaarskaarten op de deurmat te horen ploffen. De aandacht en de tijd die besteed werd aan de kaarten is geweldig. Iedereen heel veel dank voor zowel de brievenbuspost als de digitale post. Dit jaar verstuurde ik kaartjes die ik niet zelf had gemaakt, maar gekocht. De tijd ontbrak echt om creatief aan de slag te gaan. Vanavond heb ik een willekeurig aantal kerstkaarten uit de bowlschaal gehaald om zo nog even de kerstsfeer vast te houden op mijn blog.


Anneke den Herder maakte een borduurwerkje op geperforeerd karton.


Een kleurrijke gebreide kerstboom waar je meteen heel vrolijk van wordt! Deze kaart die Willy stuurde past perfect in het project Textielpost!


Ine combineert twee hobby’s, borduren en muziek. Zie je haar harp op de foto? Ine hoopt dat 2013 een jaar mag worden waar muziek in zit!


Een gratis bon voor een mooi 2013! Wie wil dat nu niet ontvangen? Schitterend gedaan door I’heure bleue!


‘Van deze symbolen wordt zelfs het jaar 13 gelukkig’, schrijft Saskia. De betekenis van deze symbolen kun je lezen op de blog van Saskia


Jeanny verstuurde een geborduurd tasje dat gevuld is met vele geluksmomenten voor 2013!


Paulie borduurde een mooie spreuk!


Nog een geborduurde spreuk die Anneke verwerkte in de kerstboom.


Monica geeft met haar kaart alvast een klein voorproefje van de expositie die zij binnenkort samen met Betty heeft in Museum Oud Overschie. Expositie Quilts is vanaf 20 januari 2013 te zien met werk van Leslie Gabriëlse, Betty Prins en Monica Zandee. Alle drie de exposanten hebben zich bezig gehouden met textielbewerking en applicatietechniek. Kijk voor meer informatie hier. De expositie loopt tot 28 april 2013.

Samen eten is olie voor de vriendschap


Ook tweede kerstdag ligt achter ons en zoals ik bij de reacties van de log van gisteren las, heeft iedereen op haar eigen manier een fijne dag gehad. De een ging klussen, de ander een mooie dvd kijken of aan een letterlap borduren of een boek lezen. Ik had een gezellig etentje bij familie en Licia Huizer borduurde de spreuk Samen eten is olie voor de vriendschap op een blauwe theedoek van IKEA. De witte machinaal geborduurde bloem zat al op de theedoek, maar de spreuk van Felix Timmermans borduurde Licia met de hand. Deze mooie theedoek is bestemd voor een mevrouw die iedere maand kookt voor een groep ouderen en alleenstaanden.

Duivelsblauw

Eerste kerstdag 2012 ligt alweer achter ons en tweede kerstdag is inmiddels op gang gekomen. Een dag die velen doet denken aan de meubelboulevards, schaatsplezier, wandelen of wederom een gezellig samenzijn met familie. Maar misschien valt je keuze wel op een ontspannen dagje thuis zijn met een handwerkje in de buurt en/of een mooi boek. Ben je door al je boeken heen en ligt er niets meer op de stapel voor de komende vrije dagen dan is Duivelsblauw van Jeanine Erades een tip. Jeanine Erades is in het dagelijks leven werkzaam als juriste. Haar passie voor Frankrijk verwerkte ze in deze historische roman. Ze maakte studie van de geschiedenis van Toulouse en de plant wede waaruit in de zestiende eeuw op grote schaal de kleur blauw werd gewonnen. Duivelsblauw is haar debuut.

De roman speelt zich af in zestiende eeuw. Toulouse was in die tijd beroemd vanwege de handel in pastel, een blauwe verfstof die gewonnen werd uit wede. Handelaren in de stad werden schatrijk door deze handel en bouwden luxueuze herenhuizen. Een voorbeeld daarvan is het huidige Hotel d’Assézat, destijds het onderkomen van een van de machtigste pastelhandelaren.


Het verhaal draait om Sophie Dellacroix en haar familie. De namen en personages van deze familie zijn echter fictief, want ze hebben in werkelijkheid nooit bestaan, maar dat geldt niet voor veel andere personages die in Duivelsblauw voorkomen. Kooplieden als Pierre Assézat, Pierre Lancefoc en Jean Bernuy en de broers de Loubens hebben daadwerkelijk bestaan, evenals ‘la belle Paule’ en voor wie er oog voor heeft, zijn hun sporen ook in het hedendaagse Toulouse nog steeds herkenbaar.

Jeanine’s schrijfblog kun je hier vinden en meer informatie over Duivelsblauw is hier te vinden.

Een warm kerstfeest


Ik wens iedereen een warm kerstfeest! Geniet van twee mooie kerstdagen en als je een kersttrui gaat dragen dan kun je, mocht de weersvoorspelling kloppen, naar alle waarschijnkheid de verwarming uitschakelen.

De ansichtkaart met daarop een kersttrui is getekend door Het Paradijs.
In Amerika zijn al enkele jaren de ‘lelijke’ kersttruien een grote hit. Er zijn zelfs webwinkels waar je truien met gebreide kerstfiguren als sneeuwpoppen en -sterren, kerstbomen en -mannen kunt kopen. In 2008 toen Clarissa en George Truijillo zelf geen goede truien konden vinden voor hun jaarlijkse ‘lelijke kersttruien’-feest begonnen zij met de webwinkel Ugly Sweater Store. Meer ‘lelijke’ kersttruien zijn te vinden bij Ultimate Ugly Christmas

Harlinger visserstrui

Is de Harlinger visserstrui gevonden? Misschien is via mevrouw Van der Zee uit Harlingen toch de echte Harlinger visserstrui gevonden. Mevrouw van der Zee had ergens nog een foto van haar vader als dertienjarige jongen, die met zijn vader en broer naar de Shetlandeilanden voer op de boot van een reder. Zij vertelde Stella Ruhe, auteur van het in september 2013 te verschijnen boek Visserstruien, het volgende verhaal: ‘Bij aankomst in Lerwick verdween haar vader, Rients van der Zee, na een kennelijk barre tocht direct, was niet meer te vinden en veroorzaakte daarmee dat ze gezamenlijk de boot misten en dus, veel belangrijker nog, hun monstergeld. Toen de jongen gevonden werd, zei hij dat hij gedroomd had dat het schip zou vergaan en dat bleek ook daadwerkelijk het geval. Door zijn actie waren zijn vader, Bauke van der Zee en zijn broer Gerrit van der Zee weliswaar woedend, maar ook blij dat hun levens gespaard waren.’


De bewuste foto van de vader, grootvader en oom van mevrouw Van der Zee. Op de foto in het atelier van de fotograaf zien we links Gerrit van der Zee (geboren Harlingen 17 februari 1895) met de armen gekruist voor de borst. In het midden vader Bauke van der Zee (geboren Pietersburen 15 maart 1873, overleden Harlingen 19 januari 1941) met zijn linkerhand beschermend op de schouder van zijn jongere zoon Rients van der Zee (geboren Harlingen 29 december 1896, overleden Harlingen 12 maart 1974) rechts. De foto zal omstreeks 1910 zijn gemaakt.

Hoewel de foto niet erg scherp is en enigszins beschadigd, is er wel te zien dat twee truien een horizontale indeling met banen, ribbels en waarschijnlijk gerstekorrel hebben. De truien zijn misschien wel gebreid door echtgenote en moeder Aaltje Kuiken (geboren St. Jacobiparochie (Het Bildt) 24 juli 1873, overleden Harlingen 19 oktober 1952).
Zou het mysterie van de Harlinger visserstrui hiermee opgelost zijn? Of blijkt het een patroon te zijn dat door Aaltje Kuiken uit St. Jacobiparochie is meegenomen? We weten het niet.
Bron: Harlinger Courant

Een eerder logje over de visserstruien staat hier te lezen.

De skiër

De kerstvakantie is begonnen! De een gaat de kerstboom optuigen en kerstinkopen doen terwijl de ander eropuit trekt om te gaan skiën. Dat brengt mij naar het blikken speelgoed, en wel naar de skiër uit de jaren vijftig van de vorige eeuw.


Het eerste blikken speelgoed verscheen in de Verenigde Staten in het midden van de negentiende eeuw. Deze speelgoedindustrie verspreidde zich al snel over Europa, met name Duitsland, waar rond Neurenberg veel blikken speelgoed werd gemaakt. Het blikken speelgoed gemaakt in de late jaren veertig van de vorige eeuw was een combinatie van nieuwe ontwerpen en kopieën van vooroorlogse ontwerpen en werden allemaal gemarkeerd met ‘US Zone Germany’, dat is het geval met deze skiër. De Duitse blikken speelgoedindustrie was op zijn hoogtepunt in de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw, maar verdween toen als gevolg van de Japanse concurrentie, verhoogde productiekosten en de populariteit van plastic speelgoed.

Foto: Victoria and Albert Museum

GrooVi viltmachine


Lidwina Charpentier exposeert momenteel op de huidige wisseltentoonstelling ‘Schouder aan Schouder’ in Museum de Kantfabriek. Haar projecten kenmerken zich door haar streven om het onzichtbare zichtbaar te maken. Telkens stelt zij vragen over het leven zelf en gaat als een wetenschapper op onderzoek uit om de essentie ervan bloot te leggen. Speciaal voor de tentoonstelling is de betekenis van oud kant van de zolders in een nieuw licht geplaatst. Tussen Kerstmis en Nieuwjaar demonstreert Lidwina vilten met de viltmachine in Museum de Kantfabriek. Op 27, 28, 29 en 30 december 2012 is Lidwina tijdens de openingstijden van het museum aan het werk. Hiervoor stelt de firma GrooVi uit Nijmegen belangeloos een viltmachine ter beschikking waarop Lidwina haar werk produceert. Bezoekers van het museum hebben de mogelijkheid om een uniek werkstuk door haar te laten vilten. Heb je bijvoorbeeld een dierbare (fijnmazige) stof, neem hem mee en laat het invilten tot sjaal of tas. Je kunt ook zelf een sjaal of ander kledingstuk meebrengen om hierop een viltversiering te laten aanbrengen. Terwijl Lidwina aan het werk is, is er tijd om het museum te bezoeken en de werken van haar op de expositie ‘Schouder aan Schouder’ te bewonderen. Aan het einde van de middag wandel je dan met bijvoorbeeld een unieke sjaal trots door de winterstraten van Horst. Prijsindicaties: een shawl € 30, een tas vanaf € 35 en wollen inlegzolen € 8. In de winkel van het museum is werk van Lidwina te koop.

Gladde dagen

Vanavond heb ik kostelijk gelachen om het ‘ikje’ dat ik las in NRC Handelsblad. Ik wil je dit berichtje van Eugenie Minnebo niet onthouden:

‘Het 22-jarige nichtje, studente en opgegroeid met de moderne media, wil haar tante bijstaan die tijdens de gladde dagen is gevallen en haar pols heeft gebroken. Met een boodschappenlijstje begeeft zij zich naar de supermarkt, waarvandaan ze belt om toelichting bij enkele boodschappen. Zij staat bij het groentevak en vraagt zich af hoe een “tros kompas” eruitziet.’