Literaire juweeltjes

Sinds januari 2006 verschijnt elke maand een nieuw literair juweeltje dat uitsluitend te koop is bij Bruna. Het is een hardcover boekje van 10,5 bij 15,5 cm. Elk boekje telt circa 60 pagina’s en kost € 1,50. De boekenreeks is erg populair en een gewild verzamelobject.


De literaire juweeltjes zijn handige, leuke boekjes om in de trein te lezen. Zo heb ik de afgelopen jaren verschillende boekjes gekocht en gelezen tijdens een treinreis, waaronder Mijn vader, de familie en ik van Judith Koelemeijer. Een leuk fragment uit dit verhaal wil ik aanhalen:

… Maar als mijn vader over zijn jeugd vertelde, werd hij weer helemaal het jongetje Piet dat hij ooit moest zijn geweest. ‘Ken je die nog van de koe die mijn sok op at?’ ‘Nee’, loog ik. Op een dag in de zomer was Piet met zijn broers en neven aan het spelen op het weiland achter hun huis. Het was al weken prachtig weer. Een van de ondiepe slootjes was opgedroogd tot een modderpoel. ‘Kom op, we gaan een prutballengevecht houden!’ riep een van de jongens. Ze kleedden zich allemaal uit tot op hun onderbroek. De plakkerige modder liet zich gemakkelijk tot ballen modelleren. Daar ging de eerste prutbal al door de lucht. ‘Hier, pak aan!’ Al gauw zagen ze allemaal zwart van de modder. Ze renden, lachten, schreeuwden. Totdat de zon hun schaduwen langer maakte en een van hen zei dat het etenstijd was. De jongens wasten zich schoon in de Ringvaart achter het weiland en zochten hun kleren op. Piet had zijn korte broek en blouse netjes op een stapeltje in het gras gelegd. Maar waar waren zijn sokken? De nieuwe sokken die hij pas voor zijn verjaardag had gekregen? Hij zocht overal. ‘Wie heeft mijn sokken verstopt?!’ beschuldigde hij zijn broers. Toen zag hij
het. Een natte kluwen wol in het gras. Kennelijk was een koe er met zijn sokken vandoor gegaan. Die koe had er flink op staan herkauwen en ze toen weer uitgespuugd. Zijn sokken zaten vol gaten. Piet wist niet wat hij moest doen. Als hij zou thuiskomen
met kapotte sokken zou hij enorm op zijn kop krijgen. Sokken waren duur. Zijn moeder kon zelden nieuwe kopen. De meeste paren die ze hadden waren gebreid van oude wol. Hij had vaak genoeg gezien hoe zijn moeder ‘s avonds urenlang versleten truien zat uit te halen. De lange draden rolde ze razendsnel op tot bolletjes. ‘Zo, tante Lies en tante Gré kunnen weer vooruit’, zei ze dan tevreden. Tante Lies en tante Gré waren twee ongetrouwde zusters van zijn moeder die altijd vlijtig sokken breiden voor de hele
familie. Elk paar werd eindeloos opnieuw gestopt en ging zeker drie broertjes lang mee. Voorzichtig waste hij zijn kapotte sokken uit in de sloot. Hij vouwde ze zo in elkaar dat je niet zag hoe gehavend ze waren. Eenmaal thuis durfde hij niet naar binnen te gaan. Wat als zijn moeder naar de blote voeten in zijn sandalen keek en vroeg waar zijn nieuwe sokken waren? Hij bleef staan dralen op het pleintje achter het huis. Net zo lang totdat hij zijn moeder in de schuur zag verdwijnen. Toen glipte hij
naar binnen en rende hij naar boven. In de kast op de overloop zat een grote lade waarin alle sokken van de jongens lagen. Hij legde zijn kapotte paar helemaal achterin en trok nieuwe aan. ‘Ik heb er nooit meer iets van gehoord’, vertelde mijn vader. ‘Hoewel ik nog wekenlang bang ben geweest dat het uit zou komen.’…

Mijn vader, de familie en ik is uitverkocht, maar wil je het complete verhaal lezen dan kan dat via deze link van de site van Judith Koelemeijer.

8 reacties op “Literaire juweeltjes

  1. Hoi Berthi.
    Ik heb het boekje ook maar nog niet gelezen. Toch eens doen. Mooi moment om te vertellen dat ik naar de breidagen in Nieuwegein was n.a.v. jouw blog(dank voor de informatie).Ik volgde een workshop kantbreien bij Monique Boonstra (www.kantwerk.nl) . Erg geslaagd.Ik kocht o.a. een knot zeer dunne wol. Nu nog dat patroon van die shawl downloaden en beginnen. Er werden erg mooie materialen verkocht.Ik had een fijne dag.Groetjes Liesbeth J

  2. Had nog nooit van die boekjes gehoord. Maar het verhaal is mooi. Trouwens een paar weken geleden de film van “Haar naam was Sara” gezien. Het boek vond ik stukken mooier.

  3. Hoi Berthi, een paar dagen probleempjes met de computer vandaar dat ik wat laat reageer.
    Bedankt voor al de mooie verhalen, ik had de boekjes al zien liggen maar nog niet gekocht. Morgen nog eens goed kijken.
    Groetjes ELza.

  4. In de vroeg late uurtjes heb ik hier al zitten lezen , het is een juweel onder de juweeltjes . Het bracht bij mij weer veel naar boven . De titel dat zegt zoveel .
    Nog maar net j.l. Maandag dacht ik aan de bevrijdingsdag van ons dorp op de elfde April in 1945 . Vijf jaar later overleed mijn vader plotseling tijdens een Feestavond waarbij hij nog gesproken had en een jongeman herdacht die in de Meidagen van veertig sneuvelde .
    Onlangs toen ik bezig was met oude rouwkaarten en ik later op de dag aan een bekende erover vertelde , van Vader heb ik geen rouwkaart . Ik was toen nog jong en woonde thuis .
    Met zuslief nog gemaild hierover .
    De volgende ochtend kwam er een mail en wat rolde er uit de bijlage , de rouwkaart van mijn vader en tevens de trouwkaart van m,n ouders . Wat een wonderlijke gebeurtenis .
    Zusje heeft contact met een oudingezetene van ons dorp die woont tegenwoordig in het buitenland . Deze persoon heeft tijdens een bezoek aan een vroegere buurgemeente enkele rouw en trouwkaarten gekregen bij iemand die dit nog had bewaard .
    Deze maand heb ik weer veel herdenkingsdagen . O.a dat het 111 jaar geleden is dat Vader werd geboren

  5. Ik heb ze wel eens zien staan, maar nog nooit echt aandacht aan gegeven. Toch eens doen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *