Featured

Welkom op mijn weblog

Een duik in het fotoalbum leverde deze foto van mij op. Het is een foto van een paar jaartjes geleden. Een lach kon er toen niet van af. Zelfs een koekjestrommel kon me niet verleiden om een glimlach tevoorschijn te toveren.

Maar ach, het is toch een aardige foto met een verhaaltje. En ja, van verhalen daar houd ik van!

Ik draag een gebreid wollen jurkje, blauw met witte stippen.

Brugge: dé kantstad van België


Op 7 mei bracht ik een bezoek aan dé kantstad van België. Hoe Brugge deze naam kreeg staat te lezen in dit bericht.

De middeleeuwse stad Brugge behoort tot de meest bezochte plaatsen in België. De historische binnenstad staat in zijn geheel op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het zal je dan ook niet verbazen dat de binnenstad door vele toeristen wordt bezocht. De mensen wandelen door de mooie oude straatjes, maken een rondvaart, beklimmen de Belfort toren of brengen een bezoek aan een museum. Voor de textielmensen is het Kantcentrum-Kantmuseum een aanrader. Wil je als souvenir kant uit Brugge meenemen naar huis dan heb je voldoende keus want het wemelt van de kantwinkels in het centrum. Wat mij tevens opviel was de enorme hoeveelheid chocoladewinkels en winkels met allerlei soorten bier.


Deze mevrouw zat in haar deuropening te kantklossen en had geen gebrek aan belangstelling. Zij is de enige over gebleven kantkloster die je in Brugge nog op deze manier ziet kantklossen.

Breien of de cel in


De breiwinkel waar Amanda McCabe inkopen wilde doen.

De Telegraaf – 13 juli 2016: ‘Een Engelse rechter heeft een vrouw een wel heel opmerkelijke keus gegeven: de cel in of breien.
De vrouw, Amanda McCabe uit het Schotse plaatsje Dundee, wordt ervan beschuldigd een andere vrouw te hebben mishandeld tijdens een verkeersruzie. McCabe werd boos omdat de andere vrouw haar had beledigd tijdens een invoegmanoeuvre, achtervolgde haar slachtoffer enkele kilometers, reed haar op een parkeerterrein klem, rukte het portier open en stompte haar in het gezicht. Voor de rechter ontkende ze dat ze haar slachtoffer had achtervolgd. Ze was haar toevallig tegengekomen op het parkeerterrein waar zij moest zijn om inkopen te doen bij een breiwinkel. De rechter bedacht zich geen moment en stelde haar voor de keuze een aantal kledingstukken te breien en die te verkopen voor het goede doel of de cel in. McCabe – die al een strafblad had – bedacht zich eveneens geen moment en zei twee tot drie dagen per kledingstuk nodig te hebben. In december moet McCabe de rechter laten zien dat ze voldoende stukken heeft recht gebreid om uit de cel te blijven.’

Pokémon Go


Laatste nieuws: ik zie twee jonge knullen met hun smartphone voor mijn huis. Geconcentreerd kijken ze op het scherm van hun telefoon. Gaat al hun aandacht naar de Pokémon die wellicht in mijn tuin zit en gevangen moet worden?

De wereld is helemaal in de ban van Pokémon Go. Internet, televisie en kranten, allemaal besteden ze uitgebreid aandacht aan dit nieuwe spel dat niet zonder gevaar is.

Opening expositie ‘Chinezen in Zutphen’


De expositie Chinezen in Zutphen in de IJsselsalon werd afgelopen zondag geopend. De inleiding werd door Stef Kreymborg gedaan.


Het openingswoord door Willemien Ippel.


Op de tentoonstelling is een deel van de collectie van Mieke Gorter te zien, zoals: authentieke kostuums, accessoires, sieraden en gebruiksvoorwerpen van de Miao en Dong. Tot en met 14 augustus 2016 kun je al dit moois gaan bekijken. De IJsselsalon in Zutphen is geopend op zaterdag en zondag van 13.00 tot 17.00 uur.


Een impressie van de expositie:









Stef Kreymborg maakte miniaturen met traditioneel Miao en Dong textiel. Deze miniaturen zijn te koop.

Botero: Celebrate Life!


Deze zomer staat de Kunsthal bol van het Latijns-Amerikaanse leven. Botero: Celebrate Life! toont bijna honderd schilderijen, tekeningen en pastels van de wereldberoemde Colombiaanse kunstenaar Fernando Botero (Medellin, 19 april 1932). Ook zijn enkele beeldhouwwerken te zien, met als blikvanger de Caballo, zijn monumentale werk van een paard. De tentoonstelling laat een overzicht zien van de door hemzelf meest geliefde werken uit zijn omvangrijke oeuvre. Botero’s werk spreekt wereldwijd een brede groep van kunstliefhebbers aan en is maar weinig in Nederland te zien. Je kunt nu de kans om zijn werk te zien in de Kunsthal te Rotterdam tot en met 11 september 2016. Zeer de moeite waard!


Op zaterdag 2 juli opende de tentoonstelling Botero: Celebrate Life! voor het publiek en Fernando Botero was aanwezig om de tentoonstellingscatalogus te signeren. Om 10.30 uur was er een introductie door Kunsthal directeur Emily Ansenk en Lina Botero, de dochter van de kunstenaar. Aansluitend vond de book signing door Fernando Botero plaats. Dat ik niet de enige was, was te verwachten. Geduldig sloot ik me achter de lange rij mensen aan.


Botero signeert mijn tentoonstellingscatalogus onder toeziend oog van zijn dochter Lina.


Botero heeft mijn catalogus gesigneerd.


Links zie je het schilderij First Lady (1989) dat te zien is op de cover van de catalogus, de flyer, het affiche, de ansichtkaart, de boekenlegger etc.


Het signeren ging door tot 12.00 uur.


Ballerina, brons, 2011.


Leda en de zwaan, brons, 2006.

Botero is nog steeds de enige kunstenaar die ooit zijn monumentale sculpturen heeft mogen exposeren langs de beroemde Champs-Elysées in Parijs en is de eerste die zijn sculpturen mocht tonen op 5th Avenue in New York. Daarnaast heeft hij aan meer beeldhouwtentoonstellingen in de openbare ruimte deelgenomen dan welke andere kunstenaar dan ook, levend of overleden. Tegenwoordig brengt Botero nog steeds twee maanden per jaar door in Pietrasanta waar hij sculpturen maakt in de metaalgieterijen en waar hij werkt met de Italiaanse vaklieden die hem hun traditionele ambacht hebben geleerd.


Politieagent, krijt op papier, 2001.


Dansers, potlood op papier, 1993.

Botero toont zijn vakmanschap in alles wat hij maakt. Zijn tekeningen en aquarellen zijn daar het bewijs van. Botero gebruikt bijna nooit modellen, hij gebruikt zijn eigen verbeeldingskracht om de figuren te tekenen.


Naar Piero Della Francesca, olieverf op doek, 1998.


Botero maakte in 1997 een ontroerend portret van zijn kinderjaren in het schilderij De weduwe; de moeder is druk in de weer met wassen en strijken, haar zoons helpen haar bij het werk en de kleine dochter speelt rustig met haar pop. Moeder Flora houdt de hand vast van haar oudste zoon Botero. In haar andere hand omklemt ze een weldoorvoede kat. Het is een kleurrijk schilderij dat representatief is voor de eigen stijl die Botero ontwikkelde in de loop der jaren.


Links: Heilige Casilda – midden: Heilige Clara – rechts: Heilige Ursula – olieverf op doek, 2014.

Dit is slechts een kleine selectie uit de werken die te zien zijn in de Kunsthal. Het is een prachtige en kleurrijke expositie die zeer de moeite waard is. Een absolute aanrader!

Op 20 augustus 2005 begon ik met dit blog en op 1 september 2005 liet ik een schilderij van Botero zien.

Chinezen in Zutphen


Mieke Gorter gaat met enige regelmaat naar China. Over haar reizen geeft zij lezingen, je kunt je inschrijven voor de workshops Folded Embroidery en Shu Bao, en ze toont haar mooie textielcollectie op tentoonstellingen. Mieke is net terug uit China en nu druk bezig met de voorbereidingen voor de expositie Chinezen in Zutphen in de IJsselsalon.

De tentoonstelling loopt van 10 juli tot en met 14 augustus 2016. Informatie over lezingen en workshops kun je hier vinden.
De IJsselsalon is geopend op zaterdag en zondag van 13.00 tot 17.00 uur.

Mieke stuurde wederom een fraaie textielkaart uit China:’Onder deze prachtige geweven banden gaat een heel kort rokje schuil. Ik heb zo’n rokje gekocht en is straks te zien in Zutphen.’

Weesmeisjes


Drie boeken die het verhaal vertellen van weesmeisjes. Roeien naar de Volewijck van Suzanne Wouda werd in mei uitgegeven. Het verhaal is vlot en beeldend geschreven. Saartje Tadema van Thea Beckman blijft een mooie historische jeugdroman alhoewel sommigen het voor deze tijd een beetje traag vinden. Dan naar ‘Jetje uit het Huis’ van Rie van Rossum. De eerste druk verscheen in 1935 en de vijfde druk in 1955. De stijl en de tekeningen zijn gedateerd. Het is geen spannend boek waar veel in gebeurd, maar desondanks heb ik me kostelijk geamuseerd met dit boek. Jetje vindt het fijn op school, ze heeft een leuke vriendin en een fijne oma. Ze geniet. Het leven is traag en eenvoudig. Een boek dat de jeugd niet meer zal aanspreken. Toch is het leuk om over zaken te lezen die niet meer in ons leven bestaan, zoals de omroeper. …’Daarom hebben ze ook zoetjesaan alle omroepers afgeschaft, omdat de steden zo groot werden, en bijna alle mensen nu de krant lezen. Maar het is eigenlijk wel jammer. Ja, dat vonden de kinderen ook. Nu, hier in Katwijk had je er dan tenminste nog één, dat was een troost.’

Een ander fragment dat ik wil uitlichten gaat over de zondag. Jetje is met haar vriendin en familie op vakantie in Katwijk. …’En dan kwam de zondag, de feestelijke zondag. Ze gingen allemaal naar de kerk, behalve Broertje natuurlijk, die hield juffrouw Plas gezelschap. Jetje kreeg haar zwarte jurk uit het Huis (weeshuis) weer aan en haar zondagse kanten mutsje op. Dat had ze zelf gevraagd. Ze vond dat de zwarte jurk en de mooie muts bij de kerk en de zondag hoorden. En niemand keek haar aan, toen ze zó tussen de anderen in de kerkbank zat, want bijna alle dorpskinderen hadden zwarte jurken aan. En de meeste vrouwen droegen zwarte japonnen, net als juffrouw Plas, en mooie witte mutsen met gouden spelden van voren en twee stijve krullen haar op het voorhoofd. Dat was een aardig gezicht, als die grote kerk helemaal vol zat. Maar al dat zwart, dat was toch wel heel treurig, want dat betekende rouw, net als de jurk van Jetje. Al die vrouwen en kinderen in het zwart hadden iemand in de familie, die op de grote gevaarlijke zee verdronken was. En Jetjes vader was ook op zee verdronken. Dáárom paste haar jurk zo goed in deze kerk.’

Expositie ‘Reisstof’ in Museum de Kantfabriek

Mirja Wark is weefkunstenaar. Zij woonde in Venezuela, Oman, Syrië en Libië. In deze landen onderzocht Mirja traditionele textieltechnieken en ging textiel en gebruiksvoorwerpen verzamelen. In Museum de Kantfabriek in Horst zijn voorwerpen en textiel uit Oman en Venezuela te zien tot en met 20 november 2016.

De makers zijn nomadenvolken uit Oman en de Wayuu Indianen uit de Guajira, het noordelijke grensgebied van Venezuela en Colombia. Textiel en vakmanschap staan centraal. Beide volken leven in een natuur met een beperkt aantal ingetogen kleuren. Zij compenseren dit door hun kleding, gebruiksvoorwerpen, tuigage voor de pakezels en schoenen intens kleurrijk te maken. Op het gebied van weven, textielbewerking, borduren en leerbewerking hebben ze een hoog vakmanschap ontwikkeld. Ze hebben geen vaste woonplaatsen en alles wordt vervoerd op hun ezels, inclusief hun weefgetouwen. Foto’s en textiele voorwerpen uit de collectie van Henriëtte Beukers complementeren de expositie. Gisteren werd de tentoonstelling geopend.


De opening van de tentoonstelling door Mirja Wark en Henriëtte Beukers.




Handgeweven kameelbanden met katoen en Lurex.


In de bergen in Oman liggen sommige dorpen op wel 2000 meter hoogte. Men kweekt er rozen om rozenwater van te maken en men hoedt er schapen en geiten. Water is er niet te vinden op deze hoogte. Dagelijks dalen jongens met ezels de berg af en halen water in de wadi (droogvallende rivier) bij de put. Zwaarbeladen lopen de ezels de smalle bergpaadjes weer op. Ook etenswaren zoals zakken dadels dragen ze en soms een oudere die zelf niet meer kan klimmen. Een zadel en chabrak (zadeldek) beschermen de lading en de huid van de ezel. Door het geluid van zijn bel herkent de eigenaar al van ver zijn eigen dier.

Op feestdagen zoals het suikerfeest en een bruiloft gaat de ezel als een prins op pad met een rijkversierd borst- en staartstuk. Dit is handgeweven van wol en versierd met randen in de fitstechniek. De koorden en kwasten zijn kleurrijk. Mooi werk is kostbaar en moet beschermd worden: onder de staart een stukje plastic tegen de keutels en over het handwerk stof tegen het vuil.


Zandsokken in naaldbinding ter voorkoming van verbrande voeten in het hete zand.


Een woestijnbroek uit Sinaw die met de hand geborduurd is met Lurex. De manchetten zijn zo nauw dat de vrouw eerst een plastic tasje om de voeten moet schuiven.


Dit zijn maskers die vrouwelijke woestijnbedoeïen dragen. Het geeft hen vrijheid in het sociale verkeer. Getrouwde vrouwen dragen donkere maskers, ongetrouwde vrouwen maskers met geel of koper metaalglans. Er is een mode in koorden en kwasten die op de rug meebewegen.


Gehaakte mochila’s. Een Wayuu vrouwenhand staat nooit stil. Altijd is er wel een haakwerk te maken. Met een dunne naald maken de vrouwen dichte tassen in een vasten-haakwerk. Hoe meer kleuren er in een tas voorkomen hoe sterker en begerenswaardiger deze wordt. Het haakwerk is dubbelzijdig. Dit betekent dat de kleuren die niet te zien zijn in het patroon meegenomen worden binnen in de steek. Zo komt het dat de tassen zo stijf zijn dat ze bijna vanzelf rechtop blijven staan. De draagbanden zijn er in drie technieken: lussenvlechten, haken, weven of twijnsplitsen.


De Wayuu zijn semi-nomaden en trekken naar graziger gebieden als er niet genoeg te eten of te drinken meer is voor hun geiten en schapen. Meubels bezitten ze niet. Hun hele hebben en houden dragen ze mee in grote tassen.

De tentoonstelling Reisstof is te zien tot en met 20 november 2016 in Museum de Kantfabriek in Horst.