Featured

Welkom op mijn weblog

Een duik in het fotoalbum leverde deze foto van mij op. Het is een foto van een paar jaartjes geleden. Een lach kon er toen niet van af. Zelfs een koekjestrommel kon me niet verleiden om een glimlach tevoorschijn te toveren.
Maar ach, het is toch een aardige foto met een verhaaltje. En ja, van verhalen daar houd ik van!

Ik draag een gebreid wollen jurkje, blauw met witte stippen.

Annemor Sundbø


Vandaag was ik op de breidag in Rijswijk om mijn lezing Breien in het Burgerweeshuis Amsterdam te geven. Vooraf ging ik naar de lezing van Annemor Sundbø. Zij is een specialist op het gebied van de Noorse breitraditie. In 1983 nam zij een voddenfabriekje over waar tonnen breiwerk werd recycled om vervolgens gebruikt te worden als dekbedvulling. Mooi duurzaam, maar toch vond Annemor het zonde dat de wollen truien, kousen, wanten en mutsen in de maalmachine terechtkwamen. In de opslagbakken lag een schat aan breipatronen en culturele geschiedenis. Annemor redde ontelbaar veel breiwerk en ontrafelde de fascinerende geschiedenis van het traditionele breiwerk in Noorwegen. Diverse boeken schreef ze al over haar schatten en richtte haar museumboerderij in Ose in Setesdal ermee in.

Annemor is een enthousiaste vertelster, zij geeft je een inkijkje in haar leven en laat je kennismaken met het Noorse breiwerk. Een boeiende lezing.

Vijfde RijswijkTextiel Biënnale


Tot en met 24 september 2017 vindt de vijfde Rijswijk Textiel Biënnale plaats. Vierentwintig internationale kunstenaars tonen beeldende kunst van textiel. Beproefde textiele technieken als weven, breien en borduren, gecombineerd met fotografie en digitale procedés worden ingezet om maatschappelijke en politieke, maar ook persoonlijke thema’s uit te dragen. Krachtige boodschappen over onder meer onderdrukking, terrorisme, ouderdom en gender worden verpakt in zacht textiel. Kunst die vragen stelt. Vragen die niet direct beantwoord hoeven worden. ‘Stof’ die tot nadenken stemt.

Meer informatie over de Textiel Biënnale kun je lezen in dit bericht.

1917. Romanovs & Revolutie. Het einde van een monarchie


De Hermitage toont bij binnenkomst van de expositie 1917. Romanovs & Revolutie. Het einde van een monarchie de nagebootste beroemde winkelpassage aan de Nevski Prospekt in Sint Petersburg. De Passage bood de prachtigste waar aan: van de laatste mode van Charles Poiret of het Engelse modehuis Worth tot de fraaiste kostbaarheden van beroemde juweliers als Carl Fabergé. Die rijkdom stond in schrijnende tegenstelling met het leven van de grote massa, de boeren, kleine burgers en de arbeiders van de fabrieken. Het was een vruchtbare voedingsbodem voor sociale onrust en straatprotesten. De tsaar had moeite om die het hoofd te bieden. Voor en tijdens zijn regering maakte Nicolaas II een aantal cruciale misstappen, die bij elkaar opgeteld een omwenteling onafwendbaar zouden maken.



Avondjapon uit de kleedkamer van tsarina Alexandra. St.-Petersburg, atelier van Auguste Brisac, 1903-1905. Satijn, zilvergaas, wit imitatie Alençon kant, borduurwerk in zilverdraad, pailletten en stras. Japon van een dochter van Nicolaas II, Rusland, 1900-1910. Crèmekleurige crêpe-de-chine, Valenciennes kant en tafzijde.


Een jas met broek van tsarevitsj Aleksej.

Op deze tentoonstelling zijn eveneens fraaie kroningssouvenirs te zien en als je toch in de Hermitage bent vergeet dan niet om ook de prachtige tentoonstelling Hollanders van de Gouden Eeuw te gaan bekijken.

Scottish Diaspora Tapestry

In 2012 werd er vanuit Schotland een begin gemaakt met het ontwerp van een meterslang wandtapijt, dat de geschiedenis van de Schotten ‘in diaspora’ moet verbeelden of de Schotse migratie door de eeuwen heen. Op diverse plaatsen ter wereld waren gedurende enkele jaren vrijwilligers bezig met het borduren van de verschillende delen. Veere kreeg er zes toebedeeld. Het initiatief was genomen door Dr. Gordon Wills, Baron of Prestongrange uit het Schotse Prestonpans. Museum De Schotse Huizen en de Stichting Veere-Schotland verleenden hieraan medewerking, samen met vele vrijwilligers voor het borduurwerk. De ontwerper van het tapijt is Andrew Crummy.

Het wandtapijt was voor het eerst in zijn geheel te zien op de zogenaamde Gathering of the clans die in 2014 in Schotland werd gehouden; dit is een vijfjaarlijkse reünie – de Homecoming celebrations) – die Schotten uit alle windstreken de gelegenheid biedt elkaar in een feestelijke ambiance te ontmoeten en bij te praten. Hierna ging het tapijt reizen over de deelnemende landen. Op dit moment zijn alle panelen te zien in de St. Giles’ Cathedral in Edinburgh. Helaas werd er afgelopen zondagmiddag een paneel gestolen. Het gaat om het Nederlandse paneel ‘Kirk’.


Voor het inzegenen van huwelijken, het dopen van kinderen en het begraven van doden beschikte de Schotse gemeenschap over een eigen kerk en kerkhof. De Schotse kerk was verbonden aan de synode in Edinburgh en werd in 1613 de eerste Schotse protestantse kirk op het vasteland van Europa. De diensten werden gehouden in de noordelijke beuk van het van de Grote kerk afgescheiden hallenkoor.
Linkerkant: rev. Alexander McDuff 1614, de eerste predikant.
Rechterkant: in 1799 werd de Schotse kerkgemeenschap opgeheven. De laatste dominee, rev. Lickly liet ter afsluiting in de emotionele afscheidsdienst o.m. Psalm 122:2-3 zingen, ‘met groote aandoening door hem en zijn gemeente’.
Beide predikanten zijn afgebeeld op de preekstoel van de Schotse kerk. In 1837 werd deze verkocht aan de hervormde kerk van Westkapelle. In 1686 had de preekstoel de grote brand van de Grote kerk overleefd, maar hij ging alsnog verloren tijdens branden na de bombardementen op Westkapelle van 1944.
Bovenkant: In 1620 gaf de kerkgemeenschap opdracht aan Isak de Cliever, zilversmid te Middelburg, vier gegraveerde avondmaalsbekers te maken. De bekers zijn gemaakt van zilver en zijn ongeveer 16 cm hoog, hebben ingegraveerde ringen en versierde banden en dragen het jaartal 1620.
Centraal motief: de bodem ervan, met het opschrift: Brotherlie Love is Good and Pleasant (Psalm 133), met daarbij een pijlenbundel die door een band bijeen wordt gehouden. In vierkant kader met weergave van de graveringen.
Rechtsonder: Michael Burgerhuis, Middelburgh, Nethergate. Volgens de overlevering zouden er in 1621 drie klokken gegoten zijn at Campvere in Zeeland. Twee waren bestemd voor de St. Giles’ kerk in Edinburgh en een derde voor de klokkentoren van de Netherbow poort. De inscriptie van één klok die tegenwoordig in de Dean Gallery (Scottish Storytelling Center) te Edinburgh hangt, toont aan dat de klok niet in Veere, maar in Middelburg is gegoten, door Michael Burgerhuis.
Royal Burghs: Annan, Lochmaban (Lochmaben), Sancher (Sanquhar), Galloway, Queensferry, Perth, Saint Andros (Saint Andrews), Dysert (Dysart), Montrose, Cowpar (Cupar), Anstuther Easter (Anstruther), North Berwick, St. Ilhonstoun (Johnstone).

Meer informatie over de Nederlandse panelen kun je hier lezen.