Featured

Welkom op mijn weblog

Een duik in het fotoalbum leverde deze foto van mij op. Het is een foto van een paar jaartjes geleden. Een lach kon er toen niet van af. Zelfs een koekjestrommel kon me niet verleiden om een glimlach tevoorschijn te toveren.

Maar ach, het is toch een aardige foto met een verhaaltje. En ja, van verhalen daar houd ik van!

Ik draag een gebreid wollen jurkje, blauw met witte stippen.

Klederdrachtmuseum in Amsterdam – Herengracht

Afgelopen zaterdag bracht ik een bezoek aan het Klederdrachtmuseum in Amsterdam. Het museum bevindt zich in een 17e eeuws grachtenpand aan de Herengracht en telt zeven kamers die geschilderd zijn in de voor een bepaalde regio kenmerkende kleuren en motieven. De dracht van Marken, Volendam, Urk, Spakenburg, Zeeland, Hindeloopen en Staphorst bewonderde ik en via een app volgde ik de audiotour. De mooie stijlkamers zijn te bereiken via smalle trappen. Je moet dus niet slecht ter been zijn, want een lift is er niet.
Ik maakte enkele foto’s in het museum om je een indruk te geven.


Hindeloopen. Getrouwde vrouwen uit Hindeloopen bedekten hun hart met een omslagdoek, om te laten zien dat hun hart bezet was.


Marken.


Een traditionele Staphorster bissekist. Als het bruidspaar ging trouwen kreeg de man van huis uit een bissekist mee en de vrouw een linnenkast. De bissekist werd gebruikt voor de kleding van de vrouw. De rokken die niet werden gedragen gingen netjes opgevouwen de bissekist in. Op deze manier hield je mooie rechte plooien. De handgemaakte kist was meestal van eikenhout, die later ook met de hand werd beschilderd. De vrouwen hadden gele waterverf en met een ganzenveer werd de kleurstof op de kist aangebracht. Met een stempel, die vaak uit een halve aardappel werd gemaakt, bedrukte men de kist. Boven de bissekist hing vaak de glazenkast; een pronkkastje voor het mooie servies dat niet werd gebruikt.


Kraplappen van de Spakenburgse vrouwen.


Spakenburg.


Zeeland.

Textielkaarten uit Zweden


MaaikeW: ‘In Nusnäs Zweden vond ik dit textielkaartje. Ik moest zelf denken aan de koninklijke familiefoto’s uit Lech van toen prinses Beatrix nog net iets ouder was als Amalia nu. Wat een verschil met de skikleding van nu waarbij koningin Máxima zelfs speciaal voor haar gemaakte skibroek draagt waarbij de billen gelift worden. Je zou je bijna afvragen waarom je skikleding draagt: voor het modische effect of voor het comfortabel kunnen skiën. Als je maar plezier hebt lijkt mij, en nu de fotosessies van de Oranjes ook niet meer vast lijken te staan en de jaarlijkse Lechfoto ook weleens minder vaak gemaakt kunnen worden, kan de aandacht van de outfits van de prinsessen weer naar de prestaties in plaats van de al dan niet doorgegeven outfit naar een jongere prinses wat toch van alle tijden is.’


MaaikeW: ‘We bezochten dit breed opgezette museum in Karlstad over oorlog en soldaten, en zo kwam ook het maken van de uniformen aan de orde en de onderscheidende kenmerken tussen de verschillende militaire rangen. Als kers op de taart vond ik deze textielkaart waarop een Zweedse kledingfabrikant (1950) voor militairen is afgebeeld: het naaiatelier met hardwerkende naaisters en een tevreden kijkende baas. Geen oorlogstijden maar toch altijd noodzakelijk textiel.’

In het Oudeliedengesticht


Vijf oudere vrouwen gekleed in uniform – net als de weeskinderen – van het Nederlands-Israëlitisch Oudeliedengesticht in de Nieuwe Kerkstraat in Amsterdam. De vrouwen zitten naast elkaar op een stoel terwijl ze bezig zijn aardappelen te schillen en groenten schoon te maken. De vrouwen en mannen woonden strikt gescheiden net als de meisjes en jongens in een weeshuis.

Omstreeks 1900 is het schilderij ‘In het Oudeliedengesticht’ gemaakt door Eduard Frankfort (1864-1920). Het schilderij is aangekocht door het Joods Historisch Museum.

Vlisco ‘Un a Un’ en Yinka Shonibare MBE

Van 20 september 2016 tot en met 12 maart 2017 toont het Gemeentemuseum Helmond de presentatie ‘Un par Un’. In deze tentoonstelling, ontwikkeld door Vlisco, maakt de bezoeker kennis met het bedrijf Vlisco.

Deze tentoonstelling is vooral een feest voor het oog. De visueel aantrekkelijke presentatie belicht vier aspecten: de geschiedenis, productieprocessen, ontwerpprocessen en toepassing van de stoffen in mode en kunst. De presentatie laat zowel klassieke dessins, herinterpretaties als nieuwe ontwerpen zien, en belicht ook de beroemde symboliek van de stoffen. De geschiedenis van Vlisco wordt verteld aan de hand van een interactieve video-animatie. Daarnaast kan de bezoeker de Vliscopedia raadplegen om het hele proces naar een nieuw ontwerp te ontdekken.


Gelijktijdig presenteert het museum van 20 september 2016 tot en met 12 februari 2017 een solotentoonstelling van Yinka Shonibare MBE (Londen, 1962). Het werk omvat sculpturen, installaties, collages, tekeningen, fotowerken en films uit de periode 2004 – 2016.


De Brits-Nigeriaanse kunstenaar Shonibare is vooral bekend vanwege het gebruik van stoffen en dessins van de Helmondse textielfabriek Vlisco in zijn werk. Deze zogeheten ‘Dutch wax’ functioneert in zijn installaties als symbool van en herinnering aan het proces van kolonisatie en dekolonisatie.


Het werk van Shonibare staat bekend om het maatschappij-kritische commentaar. De verleidelijke beelden, gemaakt met behulp van de kleurrijke Vlisco-stoffen, verwijzen vaak naar pijnlijke momenten in onze geschiedenis en de huidige actualiteit.


De tentoonstelling laat zich lezen als een cyclus: een zoektocht naar een paradijs, de onontkoombare verdrijving daaruit, verval in de vorm van zucht naar geld, macht en rijkdom, resulterend in oorlog/conflict, revolutie en contra-revolutie, ontheemding als vluchteling, en dan opnieuw weer een verlangen naar een beter leven of paradijs. Zo zien we dat de geschiedenis zich keer op keer herhaalt.

Op mijn blog is Vlisco al vaker het onderwerp geweest. Een selectie uit de vele berichten: Six Yards Guaranteed Dutch Design, Rode zakdoeken van Vlisco, Dutch Wax, Puzzelquilt van Mien B., Nelson Mandela, Vlisco stoffen in de Bijenkorf, Vlisco Unfolded The Tour, Vlisco eert Prins van Oranje Willem-Alexander, Vlisco tijdens de oorlogsjaren, Chinezen geven Vlisco van katoen en Vlisco.

Van Naaldvaren tot Draadereprijs

Textielontwerpster Imke van Boekhold (1992) reconstrueerde voor haar afstudeercollectie de flora van Foula, zonder het afgelegen Schotse eiland te bezoeken. Achter een naaimachine, gedreven door geduld en concentratie, stikte zij met polyester en katoenen garens een herbarium dat de illusie wekt van een verzameling echte gedroogde planten.


Voortbordurend op dit concept raakte Imke geïnspireerd door het herbarium van het Natuurhistorisch Museum Rotterdam en maakte zij nieuwe planten die karakteristiek zijn voor de Rotterdamse stadsflora, waaronder naaldvaren, aardaker, klein robertskruid, zandweegbree en draadereprijs. Het herbarium van Imke van Boekhold vormt samen met gedroogde planten uit het museumherbarium een bijzondere tentoonstelling waarin verfijnde kunst en natuurhistorie naadloos in elkaar overgaan.


De tentoonstelling Van Naaldvaren tot Draadereprijs duurt t/m 20 november 2016.

Foto’s: Natuurhistorisch Museum Rotterdam

Tupperware


We kennen allemaal de Tupperware-parties en wellicht ben je zelf wel eens bij een van je vriendinnen op bezoek geweest om de verhalen over de handige plastic bakjes/doosjes aan te horen. Door het enthousiasme ging je overstag om die praktische spulletjes aan te schaffen. Vervolgens gebruikte je de bakjes en doosjes een poosje om ze daarna achter in de keukenkast te laten verdwijnen. Althans, zo verliep het bij mij. Maar de bakjes wegdoen is ook alweer zo iets. Misschien zouden ze nog eens van pas komen. Nu lees ik in Tupperware Transparent dat veel Tupperware doosjes collector items zijn geworden.

De uitgave Tupperware Transparent verscheen in 2005 bij de tentoonstelling Tupperware in het Design museum te Gent. In het boek zijn artikelen opgenomen over de geschiedenis van Tupperware en vind je een overzicht van alle Tupperware producten die in de periode 1961-2005 werden verkocht in Europa. De publicatie is mooi verzorgd en ook nog eens verpakt in een speciaal hiervoor gemaakte plastic Tupperwaredoos. Dit gaat vast een collector item worden.

Handwerken 7.0


Vrouwen van Nu presenteert in het Nederlands Openluchtmuseum Handwerken 7.0. Iedere laatste zondag van de maand in de Houtloods. Tijd: 12.00-15.30 uur

Zaans stikwerk, open naaiwerk, stoppen, kantklossen, borduurtechnieken en kralen borduren zijn bijzondere technieken. Ze maken deel uit van ons erfgoed, maar ze staan ook op de lijst van bedreigde soorten. Het project Handwerken 7.0 van Vrouwen van Nu steekt deze ambachtelijke handwerktechnieken in een modern jasje en biedt in samenwerking met het platform Modemuze een serie workshops aan.

De producten zijn ontworpen samen met Sint Lucas, de opleiding voor creatief vakman. De workshops Handwerken 7.0 worden begeleid door ervaren handwerksters die je de kneepjes van het vak leren. In het workshopmateriaal dat je ontvangt wordt alles nog eens helder en duidelijk toegelicht.

28-08-2016 STITCH EN STUFF, Zaans stikwerk maak je zo!
28-08-2016 DUTCH DARNINGS, de kunst van het stoppen
25-09-2016 KLOSSEN LOS, kantklos je eigen kant
25-09-2016 BLING IT ON, borduren met kralen en pailletten
30-10-2016 BLING IT ON, borduren met kralen en pailletten
30-10-2016 KLOSSEN LOS, kantklos je eigen kant

Koop je ticket via Vrouwen van Nu/Handmade by you.